Drieluik Links

Dit is het linkerschilderij van het drieluik, het is bijna af, alleen de achtergrond en detaillering van de hand, maar die kan ik pas doen als alledrie de schilderijen klaar zijn teneinde uniformiteit te waarborgen. Het middelste van de drie is ook al bijna klaar maar de rechter is een probleem, die wil ik overnieuw schilderen want ik ben niet tevreden. Dat gaat wel een maand of zo vertraging opleveren, maar beter goed dan snel, denk ik..

Bijna Voltooid

Het Derde Kopje

Klassiek Kopje Voltooid

Onderschildering voor een Klassiek Kopje

Overzicht

Zo ziet de werkomgeving in het atelier er uit als ik aan het schilderen ben... klik op het plaatje om een vergroting te bekijken.

Een Definitie

Kunstenaars zijn waardeloze psychologen omdat ze uitsluitend geinteresseerd zijn in hun eigen psyche en niet die van anderen.

Detail Schilderij

Dit is een detail van een schilderij dat geschilderd is door Annemarie Bouwmeester, Kees Bouwmeester en mijzelf.

Armpje geschilderd...

Afterwords for Fred Ross by Giacomo

Let me be very clear: I am not opposed to 19th century art, not to Bouguereau, Cabanel or my fellow countryman Alma Tadema. I enjoy their work as much as the next person or anyone at Art Renewal.

I am opposed to the way these artists are represented in writings by members of Art Renewal on their website and elsewhere.
Saying that the representational skills of a painter are responsible for the quality of the work is like saying that the pianist who can play scales the fastest is the best musician. Skill as a painter is only a means to achieve a goal that is in art, it is not the goal itself.
Creating the image of a century where artists only drop blobs of paint on poorly grounded canvas is a grave insult to the artists of the 20th century, and to the critics and theorists, and to collectors who have bought works of art. Besides: there are 20th century artists whose technical skills are equal to -or higher than- the mentioned 19th century academic painters; to restrict the list to artists of my native country: Carel Willink, Raoul Hynckes, Edgar Fernhout etc. I think that the 20th century raised more realists than abstract painters.
Saying that modern artists do not have technical skills is wrong. For instance Picasso could paint technically like any 19th century Pompier. He chose not to use that skill in his work after 1908.
Saying that the ‘blobthrowing’ artists are in conspiracy against other forms of art is not only wrong but also very insulting. Using fallacies to ‘prove’ these points is morally unjust.

Nieuw Schilderij

Dit is een opzet voor een nieuw schilderij, in opdracht voor het bedrijf Techblue te Waardenburg. De draperie is al definitief, de rest nog niet. Het is de middelste uit een drieluik. Elk luik wordt 70 bij 100 cm.

Some Questions for Fred Ross at Art Renewal

Fred Ross: A work of fine art (painting and drawing) recreates a scene from reality using visual images from the real world which are widely understood and recognizable by human beings. Then using a carefully designed composition, expresses some aspect of what it means to be human, or how human beings perceive the world. The most powerful emotional moments in life tend to make the greatest works of art, encompassing feelings of love, hate, jealousy, fear, pain, joy, surprise, mischief, crime, political unrest, peace, avarice, gluttony, poverty, hunger, etc., etc.

Some Questions for Fred Ross:

If painting ‘recreates a scene from reality’, would it not be better to use a photograph? Is it possible to imagine a scene from reality with a ‘carefully designed composition’ using photography? I think it is. Painting would be obsolete. So there ya go.

But let us presume it is not possible, for argument’s sake. Let us presume painting is necessary to recreate a ‘scene from reality using visual images from the real world’ because photography or film have not been invented yet. How does such a painted image ‘express some aspect of what it means to be human or how humans perceive the world’? It is probably not the scene from reality because reality does not express things about humans. The ‘human aspect’ must be hidden in the ‘carefully designed composition’. Indeed, if Rembrandt van Rijn were to paint, say, an annunciation, it would be a better painting compared to the annunciation painted by just anyone. If the ‘scene from reality’ would play a role in the quality of the artwork, then any annunciation would be of the same quality. I suppose that nobody would agree with that. Quality is, therefore, not in the ‘scene from reality’ but in the ‘carefully designed composition’. If this were true, would it not be better to get rid of the ‘scenes from reality using visual images from the real world’, to emphasize the ‘carefully designed composition’? This is, in fact, the theory the first abstract artist used to conceive their art.
Fred Ross, is defending abstract art against realist art. So, there ya go again.

But let us, for argument’s sake, imagine, that abstract art does not exist, and that we are stuck with realist art only. How can a composition, carefully crafted as it is, ‘express some aspect of what it is to be human’? Would it not be better to just say or write ideas about ‘aspects of what it means to be human or how humans perceive the world’? Why paint them? Why hide them in images? Why use riddles to communicate concepts, and not be clear to anyone using plain language? Should we not stop the painting-nonsense and communicate in language? Painting would be an obsolete means of communication. So there ya go yet again.

Moreover, is there an answer to the question on ‘what it means to be human’? Does it mean anything to be a human?(Suggesting it does, is a very difficult ethical point of view but I suspect Fred Ross does not realize this at all) Fred Ross thinks that the answer to this question is ‘the emotional moment’. I seriously doubt it, but let us not get into that ethical discussion. According to Ross, art is a way of communicating emotional moments such as love, hate, jealousy etc. At first glance, this may be true. But consider this: if a person is attacked by a large dog, the person would be afraid. But if a person would look at a painting of a large dog, there is no real reason for him to be afraid. Being afraid would, in fact, be very strange because the person would certainly know there is no danger because there is no real dog, only canvas and paint. Apparently, a large gap exists between emotions in real life, and emotions in art, that is, if art is capable of expressing emotions like love or hate or fear at all. (I do not think it is capable of doing that) Emotions in real life are real, emotions in art are fake, or a mere reflection of real emotions at best. I believe that the salon painters of the 19th century did not realize that, but the first modernists did.
So, there ya go.

Vernietigd

Deze is vernietigd:

http://blamkol.blogspot.com/2008/03/bijna-voltooid.html

Het idee vond ik wel aardig, misschien probeer ik het nog wel een keer te schilderen.

Nutteloos

Het is, in deze tijd, erg moeilijk om tijd te besteden aan een nutteloze aktiviteit. Als je een schilderij maakt, vraag je je constant af: waarom? Schilderijen zijn nutteloze objecten, overbodige derivaten uit een analfabetistisch tijdperk.

Schilderijen zijn niet leuk. Cartoons zijn leuk. Plaatjes zijn leuk, desnoods vakantiekiekjes. Decoratieve elementen zijn leuk

Schilderijen bieden geen inzicht, ook niet in ingewikkelde evaluatieve concepten. Daar is filosofie voor, dat communiceert tenminste helder.

Schilderijen zijn niet interessant en als ze dat wel waren dan waren ze dat omdat ze naar iets interessants verwijzen en dan kun je dat beter tentoonstellen

Schilderijen zijn niet mooi, althans niet mooier dan de natuur. Hang een foto van de natuur of iets dergelijks aan de muur of laat een klimop groeien. Dat is mooi.

Is schilderen dan therapie voor de schilder? Tijdverdrijf, ambacht om het ambacht?

Bijna klaar...

Een jaar werk en dit is het resultaat. Er komen nog wat details in het schilderij, welke weet ik nog niet precies. Het is vrij groot, bijna twee meter hoog.

Voltooid

Dit schilderij is voltooid en gevernist, nu nog een lijstje er omheen en het is klaar voor tentoonstelling.

Aan het werk

Het is niet zo'n goede foto, maar dit is een afbeelding van het werk waar ik nu mee bezig ben. Het is begonnen als een studie voor een winterlucht. Misschien dat ik de bergen nog ga uitwerken maar misschien laat ik het ook zo. Ik ben van plan nog een mens in het landschap te schilderen maar dat weet ik ook nog niet zeker. Misschien is het schilderij wel af..

Kopie

Een kopie van een schilderij dat ik eerder maakte. De afmetingen van beide werken zijn gelijk, het origineel is in olieverf, de kopie in acrylverf.

Bijna voltooid!!

Een schilderij waarop de oude Gerhard Richter peinzend naar een groot werk van mij kijkt, met veel contrast tussen de grijze ruimte waar Richter in zit en de bruine Caravaggio-achtige slordige stijl van het schilderij in de ruimte... Het is natuurlijk nog lang niet af, maar het idee begint al een beetje uit de verf te komen. Ik geloof dat ik tot nu toe wel tevreden ben. Richter heeft in zijn eigen atelier in Keulen een sofa waar hij wieltjes onder heeft gemonteerd zodat hij kan rijden, die wieltjes moet ik nog even schilderen. Richter moet op dit schilderij natuurlijk heel realistisch worden weergegeven om het contrast met het schilderij waar hij naar kijkt een beetje te benadrukken.
Ik merk dat ik het grappig vind om dingen heel erg overgedimensioneerd weer te geven, of althans de suggestie van overgedimensioneerdheid te wekken. Het schilderij is ongeveer 100x150 cm, maar komt veel groter over.

Nieuwe blog

Tsjek mijn tweede blog, die gaat over mijn andere bezigheid:
http://studiolenin.blogspot.com/
Hij is nog maar net begonnen, maar zal wel groeien.

In het Atelier

Hier zijn Annemarie en haar broer Kees in mijn atelier. Kees heeft een geestelijke handicap maar welke dat is weet ik niet. Hij heeft wat aanmoediging nodig, maar als hij eenmaal op stoom is dan is hij nauwelijks meer uit zijn concentratie te halen. Annemarie en ik hadden wat voorwerk gedaan maar dat heeft hij volledig naar zijn hand weten te zetten door cirkels met verschillende kleuren krijtjes. Na inlijsten is het net echt.

Weer opnieuw begonnen...

Aan dit schilderij ben ik vorige week begonnen. Er zitten wel drie mislukte pogingen voor andere schilderijen onder. Het moet toch een keer lukken, denk ik.

Klik voor een vergroting.

Promoveren

Onlangs kreeg ik een nieuwe kans om te promoveren. Er zijn twee manieren om te promoveren: door middel van a-priori onderzoek en door middel van a-posteriori onderzoek.

Het a-posteriori onderzoek gaat als volgt: je bedenkt een onderzoeksvraag en een hypothese, bijvoorbeeld: Een witte WC poept het fijnst. Daarna ga je 100.000 mensen langs met een witte WC en 100.000 mensen met een allesbehalve witte WC en dan ga je die mensen bevragen over hun toiletpret. Kom je er allereerst achter dat ‘fijn poepen’ te subjectief geformuleerd is, daarnaast levert het onderzoek op dat er geen significante correlatie is tussen drol-lol en toiletkleur, andere factoren zoals algemene darmfloratoestand, generieke geestelijke gezondheid en wellicht de aanwezigheid van een moppenboek in de voor het poepen geeigende ruimte, zijn misschien van groter invloed op de schijtjolijt. Maar dat is dan weer aan andere promovendi om te onderzoeken.

Je zou kunnen zeggen dat a-posteriori promovendi eerst een hypothese opstellen, waarna ze die proberen te onderbouwen door waarneming.

Ik ben, zoals uit bovenstaande duidelijk moge worden, een andere insteek gewillig, namelijk die van het a-priori onderzoek. Bij dit onderzoek denk ik na en schrijf ik mijn gedachten op. Het natrekken van die gedachten middels waarneming laat ik aan georganiseerder geesten over.

Oud Spul 2

Nog een voorbeeld van een oud werkje. Het is de helft van een tweeluik. De andere helft is netjes ingelijst en hangt bij mijn ouders. Het is maar een klein ding, 14 bij 18 cm.

Oud spul

Dit is een kop die ik in mijn jeugd heb geschilderd, ik moet toen ongeveer 17 of zo zijn geweest. Toendertijd woonde ik nog bij mijn ouders thuis en schilderde op mijn kamertje. ik had geloof in surrealisme en trachtte een wondere wereld in schilderijen te scheppen. Dit is daar een voorbeeld van. Dat geloof in surrealisme en wat dies meer zij ben ik nu volledig kwijt, maar het is wel leuk om de sentimenten van toen te laten herleven door dit soort werkstukjes van zolder te halen. Ik ga het van de spielatten afhalen en wellicht vernietigen, om plaats te kunnen maken voor nieuw werk.

Modern Love

"Knock knock"
"Who's there"
"Knock knock"
"Who's there"
"Knock knock"
"Who's there"
"Knock knock"
"Who's there"
"Knock knock"
"Who's there"
"Knock knock"
"Who's there"
"Knock knock"
"Who's there"
"Knock knock"
"Who's there"
"Knock knock"
"Who's there"
"Knock knock"
"Who's there"
"Steve Reich"

Rommelen

Soms zit je niet zo lekker in je vel en durf je niet aan de grote schilderijen te werken, bang om iets te verprutsen. Ik ga dan doorgaans achter een houtje zitten en een beetje rommelen met verf. Dit is een voorbeeld van wat er dan uit komt. Klik voor een vergroting.

Draperie

Dit is een aanzet voor een draperie als begin van een nieuw schilderij. Ik begin met de draperie omdat het de meeste kleurkracht heeft en dan kan ik de rest er aan aanpassen. Het schilderij is 120 bij 150 cm. Klik voor een vergroting.

Iets over mijn techniek

Mensen maken vaak de opmerking dat ik nogal een vreemde schildertechniek gebruik, zeker nu een en ander in onvoltooide vorm op deze weblog verschijnt. Vandaar wat uitleg: ik schilder in de zg. Giornatatechniek, afkomstig van 14e eeuwse fresco-schilders. Die schilders die lieten een assistent 's ochtends verse stucco opbrengen waarop ze dan die dag konden schilderen. De verse stucco blijft precies een dag nat, en als het droog is kun je er niet meer op schilderen (of eigenlijk wel, maar dan is het geen fresco maar een secco en heb je andere verf nodig) Schilders moesten dus zeer zorgvuldig bepalen wat ze in een dag (giornata) konden schilderen. De scheidingslijnen tussen de giornata kun je op fresco's duidelijk waarnemen.
Deze techniek is rond 1965 weer uit de koelkast gehaald door de Amerikaanse Fotorealisten, die een enkele schilderlaag wilden die geheel in elkaar geschilderd was, (dus geen verflagen in of tegen elkaar) om de fotografie zo veel mogelijk te benaderen. Nou voel ik mij geen fotorealist of zo, maar die enkellaags techniek heb ik wel geadopteerd.
Veel mensen verwarren de enkellaagstechniek, waarbij je de verf als naast elkaar liggende natte kleurvlakken in elkaar schildert, met de nat-in-nat techniek of Alla Prima-techniek, waarbij je verschillende natte lagen over elkaar heen zet en als het ware op het doek mengt. Maar dat onderscheid is dus bij deze uit de wereld geholpen.

Weer vernietigd

Dit werk heb ik ook vernietigd. Het is een opgeblazen versie van een klein werkje "toeristen" dat ik eerder maakte, maar het perspectief is niet zo krachtig als op de originele versie.

De Meester Zelf spreekt!

http://www.gerhard-richter.com/video/?vID=8&type=Q

Vernietigd

Dit schilderij heb ik vernietigd, dat wil zeggen weer opnieuw gewit. Het was een saai schilderij, te gekunsteld en te prutserig.

Rare kop

Dit portret heb ik vandaag maar eens geschilderd. Het is geschilderd op MDF en omdat ik dat een veel te zuigende ondergrond vind, heb ik de plaat geprepareerd met een mengsel van gesso en slotvernis. De onderschildering is in sneldrogende alkydverf.

Het is niet zo, dat dit schilderij nou direct op een tentoonstelling terecht gaat komen, daar is het te zwak voor, maar een schilder moet af en toe een geintje kunnen maken, eendachtig de uitspraak van Frank Zappa: "does humour belong in music?"

Representatie

Volgens velen is beeldende kunst een vorm van representatie, waarbij representatie omschreven kan worden als presentatie van iets dat niet aanwezig is. (niet waargenomen kan worden in de betreffende situatie) Het is dus zo dat je je bij een representatie realiseert dat je iets waarneemt dat niet datgene is dat je waarneemt. Iets doet zich voor als iets anders.
Dat betekent dat bij representatie de beschouwer emphatisch moet zijn, zodanig dat het bewustzijn dat hij naar iets kijkt, dat niet is waar hij naar kijkt, niet wordt ondergraven doordat hij zich dat realiseert. Hij moet zich als het ware laten beduvelen.

Dat is tegen alle redelijkheid. Waarom doen we het dan toch? We zetten ons bij het beschouwen van representaties in de emphatische versnelling omdat we nieuwsgierig zijn, wellicht? Omdat het anders niet ‘werkt’?

Onderdeel van het ambacht van kunstenaar zou moeten zijn dat hij objecten maakt die in wezen representaties zijn, in oppervlakkige zin wellicht van objecten en in diepere zin van concepten, waarbij het de beschouwer zo makkelijk mogelijk wordt gemaakt zich te laten beduvelen. Beschouwer moet dus zo min mogelijk kans krijgen zijn redelijkheid bot te vieren op het object. Daarvoor is ook van de beschouwer een in beginsel empatische grondhouding vereist. Ik denk dat kunstonderwijs in het lager en middelbaar onderwijs gebaseerd zou moeten zijn op die houding.

Aan het werk!

Hier ben ik, aan het werk in mijn atelier. Foto is gemaakt door Ton van de Boomgaard.

Nieuw Schilderij 2

Ik ben vandaag begonnen met dit nieuwe schilderij, een kleinere versie van een werk wat ik al eerder maakte met hetzelfde model, maar dan in een iets andere pose en wat andere oplossingen. De afmetingen zijn 80x100, dus handzaam en een baklijst is niet te duur.

Detail

Hier is een detail van het schilderij uit de vorige post, maar nog met een lichter gekleurde achtergrond. Klik er op voor een vergroting.

Dilemma's, dilemma's... (zucht)

Dit is het schilderij waar ik nu mee bezig ben, het is al de derde achtergrond die ik schilder. Na twee mislukte min of meer monochrome achtergronden nu maar een zonsondergangetje. (Cliche..)
Ik ben er nog niet tevreden over, dus wellicht ga ik het nog maar eens proberen.

Totalitaire kunst in Iran

In het kader van het omstreden bezoek van Ahmadinejad, president van Iran, aan de Verenigde Staten, hieronder de eisen waaraan kunst moet voldoen, althans volgens Hojjatolislam Abdolreza Khoshnevis. Hij is de 'Director General of Islamic Ideology Dissemination Organization of Fars Province'.

Allereerst zijn volgens Khoshnevis alle vormen van kunst uitingen van een religieus mensbeeld.

1. "It should discourage superstition and improve demands for reality"
2. "It should state historical realities"
3. "It should give priority to Karbala and Imam Khomeini"
4. "It should fight diversions"
5. "It should awake the sense of thoughtfulness in the audience"
6. "It should be well-founded and have no deficiencies"

Ik vraag mij af hoe Avantgarde Iraanse kunst er uit ziet.

(Bron: Tehran Times august 28, 2007)

Lekker schelden...

Het valt mij op dat nogal wat politieke cultuurbarbaren in hun dwaasheid menen te moeten melden dat wij in Nederland zuchten onder een Joods-Christelijke traditie. Dat dit volkomen onzin is behoeft geen betoog maar ik doe het toch: ons politiek systeem is bijna rechtstreeks afkomstig van dat van de klassieke Romeinen en Grieken. Trias Politica, scheiding van kerk en staat, de democratie (althans de aan chronische anorexia lijdende schijndemocratie die wij in Nederland hanteren) maar ook het recht zijn Romeinse en Griekse uitvindingen. Daarnaast is ons mensbeeld bepaald door geseculariseerd humanisme enerzijds en liberalisme en kapitalisme onder invloed van de industriele revolutie anderzijds.

Geen christendom.

Geen jodendom.

Iemand zei dat onze verzorgingsstaat te herleiden is naar de compassie voor de medemens zoals het Christendom die predikt, maar dat zou impliceren dat naast godsdienst, dus door geseculariseerde denkers, compassie niet zou kunnen bestaan. Die gedachte getuigt van een soort religieuze zelfoverschatting. De verzorgingsstaat is geseculariseerd door het te incorporeren in de belastingen, en die zijn niet religieus. Ik zou ongelijk hebben als we belasting zouden betalen aan de kerk, die dan de uitkeringen betaalt. Is echter niet het geval.

"Nou, nou, wat zit je weer te schelden. Kan dat niet wat minder? "

Had ik even zin in.

Sandro Botticello

Het werk van de 15e eeuwse Florentijnse schilder Sandro Botticelli heeft mij nooit zo kunnen behagen. De oorzaak daarvan zou kunnen liggen in het feit dat zijn ‘Geboorte van Venus’ en ‘Primavera’ (beide in het Uffizzi te Florence) zoveel zijn gekopieerd op brooddozen en onderbroeken dat de lol er een beetje af is. Daarnaast kwam zijn schilderstijl mij een beetje naief en cartoonachtig over. Maar nu ik een groot deel van zijn oeuvre heb gezien en niet alleen van reprodukties in boeken en op strandkleding ken, ben ik toch onder de indruk geraakt. Met name zijn onbekende werken, zoals de ‘Cestello Annunzacione’, maar vooral ‘La Callunia di Apelle’, dat zijn toch raadselachtig goede werken. Botticelli verstaat de kunst een scene heel dynamisch en met veel aktie weer te geven, maar toch een verstilling te bewerkstelligen door een grote lege ruimte boven de scene te laten. Dat spreekt mij aan. Ik ken geen andere schilder uit die periode die dat effect kan bereiken. Hierbij een plaatje van de ‘Apelles’.

Live from Pai, Thailand

Er zijn, meestal vrouwelijke, kunstenaars die gewoon mooie dingen willen maken, meestal een beetje priegelig, bescheiden, zonder mentale of intersubjectieve pretentie, maar wel met mooie kleurtjes of glimmende steentjes, en duidelijk met de hand en met geduld (met liefde)vervaardigd. Zijn de produkten van deze kunstenaars wel kunstwerken? Hier, in Pai, Thailand, bevinden zich een paar van die kunstenaressen, die hun vlijt in kleine winkeltjes aan de tourist willen brengen. Ze zijn zeer gevoelig voor de appreciatie van derden, en snel beledigd. Toen ik in een winkeltje meer aandacht had voor de Gecko's die over het plafond renden, dan voor de fraai uitgestalde kettingen en sieraden, was de betreffende kunstenares wellicht wat beledigd. (alhoewel ze het goed kon verbergen)
Misschien komt het, dat ik deze kunst iet begrijp of niet waardeer, doordat ik denk dat het streven naar schoonheid, of het maken van dingen die niets anders dan 'mooi' zijn, futiel is, aangezien je toch niets kunt maken dat mooier is dan de natuur zelf. Vandaar dat een hoop van deze kunstenaressen materialen uit de natuur verzamelen en in hun producten verwerken, als een soort prieelvogels.
Daarnaast heb ik hier gezien een aantal schilderijen die technisch vrijwel perfect zijn geschilderd, meestal kopieen van Dali's of van Goghs, maar ook vrij werk met een verbluffend realisme of zeer sterk uitgewerkt idealisme. Van de techniek hoef je het als schilder dus ook niet te hebben, maar dat wisten we al.

Bitumen

In de eerste helft van de negentiende eeuw was men zeer geinteresseerd in nieuwe synthetische alternatieven voor dure verfstoffen. Zo vond men een goedkoop alternatief voor Lapis Lazuli (aquamarijn) en een alternatief op basis van dierlijke grondstoffen voor de cadmiumpigmenten. (het zg. Azo-pigment) Ook de uitvinding van kant en klaar gewreven verf in loden zakjes (tubes) kwam in zwang, waardoor schilders spontaan buiten konden schilderen. (impressionisme had niet zonder die uitvinding kunnen bestaan) In die periode begon men ook met het destilleren van ruwe olie en een prdukt van dat proces is Asphalt, een soort bitumen. Men dacht een goedkope donkerbruin gevonden te hebben en ging dit rijkelijk in schilderijen gebruiken. Helaas kwam men er na een tiental jaren achter dat bitumen niet drogen en dus schollen op het schilderij veroorzaken. Hele generaties schilders zagen hun oeuvre verschollen. Dit is een voorbeeld van een bitumenschilderij uit de eerste helft van de 19e eeuw. Die kun je nu nog steeds voor weinig op veilingen aanschaffen. Mijn vader had dit werk aangeschaft en nu heb ik het gekregen.

Schilderkunst en Zwaartekracht

Het vallende schilderij. Beeldende kunst en zwaartekracht gaan niet samen. Foto gemaakt door Cecilia Tan, die toevallig net een camera op mij had gericht, in het atelier van Margo Lommers.

Schilderij is af!!

Dit werk is 80 x 100 cm. Ik heb geen idee voor een titel. Over twee maanden ga ik het vernissen en schaf ik een baklijst of zo aan. Dan is het klaar voor expositie.

Het is merkwaardig: ik heb altijd een hekel gehad aan paars en het vrijwel nooit gebruikt, maar nu staan er ineens een paar schilderijen op stapel waarin paars een prominente rol speelt en dit is de eerste van die serie. Paarse periode?

Klik op de foto voor een vergroting.

De Vier Koolmezen

Details van het schilderij. Ik had erg veel lol in het schilderen van dit viertal mezen. Het scheelde niet veel of ik had ze namen gegeven. De achtergrond moet natuurlijk nog geschilderd worden. De potloodstrepen behoren bij de ondertekening. Klik op de foto's voor een vergroting.

Weer een nieuw schilderij

Dit is een tamelijk groot werk. (125 bij 195 cm) Ik kreeg het helaas net niet voor de vakantie af. Dat was wel de bedoeling. Maar ik moet de achtergrond nog schilderen en misschien een kop er bij.

Vernietigd

Dit schilderij heb ik vernietigd, dat wil zeggen: ik heb het afgeschuurd en opnieuw gegrond, zodat ik er wat anders overheen kan schilderen. Ik vond de afbeelding niet interessant genoeg en kon het schilderij niet meer redden.

Arthur Danto deel 2

Maar hoe communiceer je dan emoties? Wordt de wereld niet ontzettend saai? Danto zegt: wanneer je vorm geeft vanuit een syntax, dus je zegt: ik wil dat de vormgeving zakelijk wordt, kun je beter de vormgeving weghalen en syntactisch neerzetten dat de site of het produkt zakelijk is. Hoeven mensen namelijk niet meer te gokken. Vormgeving wordt, in geval van syntactische intentie, alleen maar een rebus en niet adequaat. Doelgroepen bestaan niet, (je kunt niet elk individu binnen een doelgroep kenen en daarom is je ontwerp altijd een generalisatie van een fantoom van een doelgroep) dus de niet-syntactische communicatie vanuit een syntactische doelstelling is altijd onzuiver.

Arthur Danto en het Einde van de Kunst

Beeldende kunst en vormgeving in de zin van ornamentiek zijn volgens de intentionalisten die zich laten leiden door de culturele opeenvolging van Hegel, niet adequaat meer. Hegel stelde dat eerst de vormgeving en de kunst complexe thema’s in een maatschappij kunnen communiceren maar dat de ‘ruis’ daarbij erg groot is. Ontwikkelt de maatschappij zodanig dat de kunst en de vormgeving niet adequaat meer kunnen communiceren dan nemen metaforen hun plaats in (bijvoorbeeld religieuze maar ook rhetorische) maar daar wordt ook al snel een plafond bereikt. De filosofie is de derde op rij, en in staat om geweldig complexe concepten zuiver en zonder ruis te communiceren mits de maatschappij zodanig is ontwikkeld dat de mensen in die maatschappij de taal van de filosofie (logica) kunnen verstaan en er op kunnen reageren. Het einde van zowel kunst als vormgeving is volgens Danto gelegen op het punt dat Warhol de Brillo Boxen in een galerie zet. (1964) Dit is niet gespeend van Amerikaans chauvinisme. (waarom niet de Fountain van Duchamp?) Op het moment dat de enige vraag die je over een kunstwerk kunt stellen die is naar haar eigen identiteit (wat is het verschil tussen een brillo-box in de supermarkt en in de galerie? De zeep zit er nog in) dan kan de kunst zichzelf wegstrepen. Dit geldt ook voor vormgeving. Het is beter syntactisch te communiceren in plaats van met vormgeving want dat laatste levert veel te veel ruis op.