Aan het werk!

Hier ben ik, aan het werk in mijn atelier. Foto is gemaakt door Ton van de Boomgaard.

Nieuw Schilderij 2

Ik ben vandaag begonnen met dit nieuwe schilderij, een kleinere versie van een werk wat ik al eerder maakte met hetzelfde model, maar dan in een iets andere pose en wat andere oplossingen. De afmetingen zijn 80x100, dus handzaam en een baklijst is niet te duur.

Detail

Hier is een detail van het schilderij uit de vorige post, maar nog met een lichter gekleurde achtergrond. Klik er op voor een vergroting.

Dilemma's, dilemma's... (zucht)

Dit is het schilderij waar ik nu mee bezig ben, het is al de derde achtergrond die ik schilder. Na twee mislukte min of meer monochrome achtergronden nu maar een zonsondergangetje. (Cliche..)
Ik ben er nog niet tevreden over, dus wellicht ga ik het nog maar eens proberen.

Totalitaire kunst in Iran

In het kader van het omstreden bezoek van Ahmadinejad, president van Iran, aan de Verenigde Staten, hieronder de eisen waaraan kunst moet voldoen, althans volgens Hojjatolislam Abdolreza Khoshnevis. Hij is de 'Director General of Islamic Ideology Dissemination Organization of Fars Province'.

Allereerst zijn volgens Khoshnevis alle vormen van kunst uitingen van een religieus mensbeeld.

1. "It should discourage superstition and improve demands for reality"
2. "It should state historical realities"
3. "It should give priority to Karbala and Imam Khomeini"
4. "It should fight diversions"
5. "It should awake the sense of thoughtfulness in the audience"
6. "It should be well-founded and have no deficiencies"

Ik vraag mij af hoe Avantgarde Iraanse kunst er uit ziet.

(Bron: Tehran Times august 28, 2007)

Lekker schelden...

Het valt mij op dat nogal wat politieke cultuurbarbaren in hun dwaasheid menen te moeten melden dat wij in Nederland zuchten onder een Joods-Christelijke traditie. Dat dit volkomen onzin is behoeft geen betoog maar ik doe het toch: ons politiek systeem is bijna rechtstreeks afkomstig van dat van de klassieke Romeinen en Grieken. Trias Politica, scheiding van kerk en staat, de democratie (althans de aan chronische anorexia lijdende schijndemocratie die wij in Nederland hanteren) maar ook het recht zijn Romeinse en Griekse uitvindingen. Daarnaast is ons mensbeeld bepaald door geseculariseerd humanisme enerzijds en liberalisme en kapitalisme onder invloed van de industriele revolutie anderzijds.

Geen christendom.

Geen jodendom.

Iemand zei dat onze verzorgingsstaat te herleiden is naar de compassie voor de medemens zoals het Christendom die predikt, maar dat zou impliceren dat naast godsdienst, dus door geseculariseerde denkers, compassie niet zou kunnen bestaan. Die gedachte getuigt van een soort religieuze zelfoverschatting. De verzorgingsstaat is geseculariseerd door het te incorporeren in de belastingen, en die zijn niet religieus. Ik zou ongelijk hebben als we belasting zouden betalen aan de kerk, die dan de uitkeringen betaalt. Is echter niet het geval.

"Nou, nou, wat zit je weer te schelden. Kan dat niet wat minder? "

Had ik even zin in.

Sandro Botticello

Het werk van de 15e eeuwse Florentijnse schilder Sandro Botticelli heeft mij nooit zo kunnen behagen. De oorzaak daarvan zou kunnen liggen in het feit dat zijn ‘Geboorte van Venus’ en ‘Primavera’ (beide in het Uffizzi te Florence) zoveel zijn gekopieerd op brooddozen en onderbroeken dat de lol er een beetje af is. Daarnaast kwam zijn schilderstijl mij een beetje naief en cartoonachtig over. Maar nu ik een groot deel van zijn oeuvre heb gezien en niet alleen van reprodukties in boeken en op strandkleding ken, ben ik toch onder de indruk geraakt. Met name zijn onbekende werken, zoals de ‘Cestello Annunzacione’, maar vooral ‘La Callunia di Apelle’, dat zijn toch raadselachtig goede werken. Botticelli verstaat de kunst een scene heel dynamisch en met veel aktie weer te geven, maar toch een verstilling te bewerkstelligen door een grote lege ruimte boven de scene te laten. Dat spreekt mij aan. Ik ken geen andere schilder uit die periode die dat effect kan bereiken. Hierbij een plaatje van de ‘Apelles’.

Live from Pai, Thailand

Er zijn, meestal vrouwelijke, kunstenaars die gewoon mooie dingen willen maken, meestal een beetje priegelig, bescheiden, zonder mentale of intersubjectieve pretentie, maar wel met mooie kleurtjes of glimmende steentjes, en duidelijk met de hand en met geduld (met liefde)vervaardigd. Zijn de produkten van deze kunstenaars wel kunstwerken? Hier, in Pai, Thailand, bevinden zich een paar van die kunstenaressen, die hun vlijt in kleine winkeltjes aan de tourist willen brengen. Ze zijn zeer gevoelig voor de appreciatie van derden, en snel beledigd. Toen ik in een winkeltje meer aandacht had voor de Gecko's die over het plafond renden, dan voor de fraai uitgestalde kettingen en sieraden, was de betreffende kunstenares wellicht wat beledigd. (alhoewel ze het goed kon verbergen)
Misschien komt het, dat ik deze kunst iet begrijp of niet waardeer, doordat ik denk dat het streven naar schoonheid, of het maken van dingen die niets anders dan 'mooi' zijn, futiel is, aangezien je toch niets kunt maken dat mooier is dan de natuur zelf. Vandaar dat een hoop van deze kunstenaressen materialen uit de natuur verzamelen en in hun producten verwerken, als een soort prieelvogels.
Daarnaast heb ik hier gezien een aantal schilderijen die technisch vrijwel perfect zijn geschilderd, meestal kopieen van Dali's of van Goghs, maar ook vrij werk met een verbluffend realisme of zeer sterk uitgewerkt idealisme. Van de techniek hoef je het als schilder dus ook niet te hebben, maar dat wisten we al.

Bitumen

In de eerste helft van de negentiende eeuw was men zeer geinteresseerd in nieuwe synthetische alternatieven voor dure verfstoffen. Zo vond men een goedkoop alternatief voor Lapis Lazuli (aquamarijn) en een alternatief op basis van dierlijke grondstoffen voor de cadmiumpigmenten. (het zg. Azo-pigment) Ook de uitvinding van kant en klaar gewreven verf in loden zakjes (tubes) kwam in zwang, waardoor schilders spontaan buiten konden schilderen. (impressionisme had niet zonder die uitvinding kunnen bestaan) In die periode begon men ook met het destilleren van ruwe olie en een prdukt van dat proces is Asphalt, een soort bitumen. Men dacht een goedkope donkerbruin gevonden te hebben en ging dit rijkelijk in schilderijen gebruiken. Helaas kwam men er na een tiental jaren achter dat bitumen niet drogen en dus schollen op het schilderij veroorzaken. Hele generaties schilders zagen hun oeuvre verschollen. Dit is een voorbeeld van een bitumenschilderij uit de eerste helft van de 19e eeuw. Die kun je nu nog steeds voor weinig op veilingen aanschaffen. Mijn vader had dit werk aangeschaft en nu heb ik het gekregen.

Schilderkunst en Zwaartekracht

Het vallende schilderij. Beeldende kunst en zwaartekracht gaan niet samen. Foto gemaakt door Cecilia Tan, die toevallig net een camera op mij had gericht, in het atelier van Margo Lommers.

Schilderij is af!!

Dit werk is 80 x 100 cm. Ik heb geen idee voor een titel. Over twee maanden ga ik het vernissen en schaf ik een baklijst of zo aan. Dan is het klaar voor expositie.

Het is merkwaardig: ik heb altijd een hekel gehad aan paars en het vrijwel nooit gebruikt, maar nu staan er ineens een paar schilderijen op stapel waarin paars een prominente rol speelt en dit is de eerste van die serie. Paarse periode?

Klik op de foto voor een vergroting.

De Vier Koolmezen

Details van het schilderij. Ik had erg veel lol in het schilderen van dit viertal mezen. Het scheelde niet veel of ik had ze namen gegeven. De achtergrond moet natuurlijk nog geschilderd worden. De potloodstrepen behoren bij de ondertekening. Klik op de foto's voor een vergroting.

Weer een nieuw schilderij

Dit is een tamelijk groot werk. (125 bij 195 cm) Ik kreeg het helaas net niet voor de vakantie af. Dat was wel de bedoeling. Maar ik moet de achtergrond nog schilderen en misschien een kop er bij.

Vernietigd

Dit schilderij heb ik vernietigd, dat wil zeggen: ik heb het afgeschuurd en opnieuw gegrond, zodat ik er wat anders overheen kan schilderen. Ik vond de afbeelding niet interessant genoeg en kon het schilderij niet meer redden.

Arthur Danto deel 2

Maar hoe communiceer je dan emoties? Wordt de wereld niet ontzettend saai? Danto zegt: wanneer je vorm geeft vanuit een syntax, dus je zegt: ik wil dat de vormgeving zakelijk wordt, kun je beter de vormgeving weghalen en syntactisch neerzetten dat de site of het produkt zakelijk is. Hoeven mensen namelijk niet meer te gokken. Vormgeving wordt, in geval van syntactische intentie, alleen maar een rebus en niet adequaat. Doelgroepen bestaan niet, (je kunt niet elk individu binnen een doelgroep kenen en daarom is je ontwerp altijd een generalisatie van een fantoom van een doelgroep) dus de niet-syntactische communicatie vanuit een syntactische doelstelling is altijd onzuiver.

Arthur Danto en het Einde van de Kunst

Beeldende kunst en vormgeving in de zin van ornamentiek zijn volgens de intentionalisten die zich laten leiden door de culturele opeenvolging van Hegel, niet adequaat meer. Hegel stelde dat eerst de vormgeving en de kunst complexe thema’s in een maatschappij kunnen communiceren maar dat de ‘ruis’ daarbij erg groot is. Ontwikkelt de maatschappij zodanig dat de kunst en de vormgeving niet adequaat meer kunnen communiceren dan nemen metaforen hun plaats in (bijvoorbeeld religieuze maar ook rhetorische) maar daar wordt ook al snel een plafond bereikt. De filosofie is de derde op rij, en in staat om geweldig complexe concepten zuiver en zonder ruis te communiceren mits de maatschappij zodanig is ontwikkeld dat de mensen in die maatschappij de taal van de filosofie (logica) kunnen verstaan en er op kunnen reageren. Het einde van zowel kunst als vormgeving is volgens Danto gelegen op het punt dat Warhol de Brillo Boxen in een galerie zet. (1964) Dit is niet gespeend van Amerikaans chauvinisme. (waarom niet de Fountain van Duchamp?) Op het moment dat de enige vraag die je over een kunstwerk kunt stellen die is naar haar eigen identiteit (wat is het verschil tussen een brillo-box in de supermarkt en in de galerie? De zeep zit er nog in) dan kan de kunst zichzelf wegstrepen. Dit geldt ook voor vormgeving. Het is beter syntactisch te communiceren in plaats van met vormgeving want dat laatste levert veel te veel ruis op.

Nieuw Schilderij

Globalisme via Internet

Vanaf 1960 tot grofweg 2000 is het woord ‘globalisatie’ steeds belangrijker geworden. De stroom publicaties en artikelen over het onderwerp zijn sinds 1960 exponentieel gegroeid. Opgemerkt kan worden, dat de wijdverspreide economische, politieke en culturele veranderingen van de afgelopen decennia een rechtvaardiging voor deze gedachtenstroom is. Goed bekeken is de globalisering reeds langzaam aangevangen bij de ontdekking van het Nieuwe Land door Columbus in 1492. De recente belangstelling wordt eerder geinstigeerd door een stroomversnelling in die globalisatie door steeds geavanceerder wordende communciatiemiddelen en de daarbij behorende mogelijkheden van wat men een “Global Economy” noemt. Vanaf 1990 hebben theoretici bepaalde voorspellingen gedaan met betrekking tot de invloed van internet op de globalisering en de lokale cultuur. Veel anthropologen menen dat de toegankelijkheid van massamedia en internet voor grote bevolkingsgroepen overal op aarde een “Global Culture” teweeg kan brengen.
Wanneer mensen van verschillende culturen door middel van Internet, het bekijken van elkaars website, het spelen van online spellen, het aanschaffen van exotische spullen via internet, mail, chat, met elkaar worden geconfronteerd wordt er een globale dialoog in gang gezet, waarbij mensen elkaars culturele waarden in min of meer intensieve discussies met elkaar confronteren. Dat zou leiden tot een heroverweging van de waarden in de plaatselijke cultuur ten opzichte van de globale, waardoor de intensiteit van de plaatselijke cultuur afneemt. Dit heeft niet alleen betrekking op het afnemen van consumptiegoederen maar ook op de culturele instelling zelf.
Het is niet meer mogelijk de wereld te beschouwen als bestaande uit geografisch geordende en begrensde culturen die in vrede of oorlog naast elkaar leven. Men kan culturen niet meer in geografische ruimten definieren. Binnen culturen worden de pluriforme subculturen groter tot ze de heersende cultuur geheel verdringen. Met andere woorden: er ontstaat een soort culturele keuzevrijheid.

Men moet echter bedenken dat culturele globalisering een ongelijk proces is, waarbij sommige geografische gebieden door hogere welvaart of betere toegang tot communicatiemiddelen eerder een identiteit opleggen dan anderen. Zo is de virtuele geografie aan de hand van welvaart welhaast bepaald. Internet blijft een angelsaksische aangelegenheid, alhoewel websites uit het verre oosten (of in mindere mate het Europese vasteland) een onmiskenbare eigen identiteit bezitten, zowel wat vormgeving als content als navigatie betreft.
Sommige anthropologen na 2000 menen dat de stevige greep van Angelsaksische culturele groepen op het internet een nieuwe vorm van kolonialisme is. De pracht en praal van de Angelsaksische levenswijze met haar uitbundige welvaart en consumptief gedrag wordt als een propagandistisch pamflet over de wereld verspreid, ook naar werelddelen waar die welvaart vooralsnog onbereikbaar is. Daarnaast wordt geconstateerd dat internet als medium een globalistisch opinierende functie kan invullen. Wanneer culturele groepen geen toegang hebben tot internet, zoals in grote delen van Afrika, of oppositie willen bieden aan de dominante cultuur op Internet, ondervinden zij moeilijkheden.

Geconstateerd kan echter worden dat er wel degelijk intellectueel en cultureel tegenwicht wordt geboden aan de Hollywood consumptieve kapitalistische pro-Amerikaanse lay-out van Internet, niet in de laatste plaats door de Amerikaanse oppositie zelf.

Een groep antropologen zag na 2000 echter een tegengestelde ontwikkeling. Culturele groepen raakten gepolariseerd door de confrontatie met andere groepen, in tegenstelling tot wat men eerder dacht. De gedachte dat een global culture zich via internet zou verspreiden over de verste uithoeken van de wereld waar internet voor de massa consumeerbaar is, blijkt onjuist, ongeacht of die gedachte positief of negatief is.

Verleggen wij de aandacht van groepen naar individuen, dan kan worden opgemerkt dat creativiteit, bij gelijkheid van medium, een grote rol gaat spelen en speelt binnen internet. Het wordt een individu mogelijk gemaakt zichzelf te introduceren op internet zonder aanziens des persoons. Men kan participeren in forums, meningen geven, communiceren, een website bouwen, etc. Individuen of kleine groepen of gelijkgezinden kunnen dus ook de eigen geografische of mentale plaatselijke cultuur emanciperen, en zich afzetten tegen andere geografisch of mentaal bepaalde culturen. Daarmee blijkt de global culture een zeepbel.

De individuele verbeelding die daarvoor noodzakelijk is, wordt volgens sociaal theoretici bijna geheel gekoloniseerd door consumptief kapitalisme en de imaginaire sprookjesbeelden van Hollywood en Madison Avenue. Men wil virtueel migreren naar een utopie, die direct relateert aan de eigen microcosmos.
Een cultuur wordt volgens deze theoretici een levende subcultuur op internet wanneer er geld mee te verdienen valt, (“Bling” je mobiel) waarmee die subcultuur wordt geneutraliseerd en geinstitutionaliseerd.
Onderzoek wijst uit, dat het niet de global culture is, die via internet zijn positieve of negatieve weerklank over de wereld verspreidt, maar dat de geografisch lokale culturen zich polariseren en dat de taal van die polarisatie bij uitstek geschikt is voor reclamemakers om hun doelgroepen effectief te bereiken. De global culture wordt dus beinvloed door lokale culturen.
Wanneer een lokale cultuur geinstitutionaliseerd raakt door de global culture, is zij geneutraliseerd en is het aan de individuen binnen die cultuur om haar te voorzien van nieuwe creatieve identiteitstags, die weer door doelgroeponderzoekers worden opgepakt om de volgende reclamecampagne voor te bereiden. Zo lijkt de global culture meer op een oneindige cirkel van creatieve input vanuit lokale individuen en neutralisatie van die input door institutionalisering en commercialisering.
Dit is een korte versie van een artikel dat ik eerder schreef

Imagine Lacan

Wellicht dat men sommige uitspraken van de filosoof Lacan als volgt zou kunnen interpreteren: kinderen bezien de wereld als imaginair subject, maar bij de introduktie van taal wordt de wereld symbolisch gekend. Dit is mijn interpretatie, misschien niet de juiste.
Het symbolische kennen van de wereld is een proces waarbij de objecten metaforen zijn van hun taalkundige betekenis. Het is een proces omdat de taal dynamisch is. (en de objecten statisch?) Als het mogelijk zou zijn een object zodanig te presenteren dat het imaginair gekend zou kunnen worden, dan zou dat object een kunstwerk zijn. De vraag die daarbij gesteld wordt is die naar de eigenschappen van imaginair kennen. Ik kan mij zo voorstellen dat een objectbeschouwing in dat geval geen relatie heeft met de betekenis van het object of de ontstaansgeschiedenis of de relatie van de syntactische benoeming met andere taalkundige uitingen, zoals in een taalspel. Misschien is het niet nodig deze vraag te beantwoorden maar volstaat een kunstwerk dat geen taalkundge connotatie of associatie bevat.

Raaijmakers Spreekt!

http://web.v2.nl/~henkoosterling/raaijmakers.mp4
Deze man zegt zinnige dingen, alhoewel hij af en toe ook een beetje bazelt.

Nu de goede link!!!

Stand van de Kunst

Werk in uitvoering 6

Dit is nog een zorgenkindje, ik vraag mij af of ik het interessant genoeg kan maken. Zo niet, dan schilder ik er wel weer wat anders overheen...

Aan het werk

Handje aan het schilderen. Dat is best moeilijk maar volgens mij is het aardig gelukt.

Werk in uitvoering 5

We zijn weer een paar stapjes verder, hopenlijk kan ik het werk morgen afmaken, dan kan ik weer aan een volgende beginnen. Klik op het plaatje voor een vergroting.

Portret

Dit is een portret van mij door Ton van de Boomgaard. Ton schildert regelmatig in mijn atelier.

Kip

Nieuwste werk, beetje geintje tussendoor.

Werk in Uitvoering 4

Dit is de staat waarin het schilderij van http://blamkol.blogspot.com/2007/01/werk-in-uitvoering-3.html nu is... nog veel werk voor de boeg.

Wat maakt de Kunst tot Kunst?

Waarom is het maken van beeldende kunst een overweging waard? Is het alsof de wereld een boerka draagt en de kunstenaar de mogelijkheid aangrijpt haar te ontsluieren en haar bedwelmende schoonheid te aanschouwen, of is het slechts het ongemak en de vrij botsende ervaring die door kunstenaars geconcretiseerd wordt?
Kunst maken is moeilijk. Ambachtelijk is het problematisch, omdat het nooit wordt wat je in gedachten had, maar de werkelijke complicaties liggen in de mentale toestand die opgewekt of gefingeerd of gefantaseerd moet worden om tot kunst van een aanvaardbaar niveau te komen.

Kunstenaars hebben in het verleden geestverruimende middelen gebruikt.

Kunstenaars hebben in het verleden zichzelf verminkt.

De opmerking dat kunstenaars slechts goed werkende metaforen voor hun concepten of hun wereldbeschouwing bedenken en die in objecten omzetten lijkt mij nog naiever dan de opmerking dat kunstenaars schoonheid nastreven.
De opmerking dat kunst een concept communiceert is wellicht naiever dan de opmerking dat kunstvoorwerpen doelloos zijn.
De opmerking dat een van de verschillen tussen mensen en dieren is, dat mensen kunst maken, is zowel biologisch als kunsttheoretisch als epistemologisch bewijsbaar onjuist.

Werk in Uitvoering 3

...en hier ben ik nu mee bezig. Het is uiteraard nog lang niet klaar. Een groot schilderij, bijna twee meter hoog. Klik er op om het te vergroten. De foto is gemaakt door Ton van de Boomgaard.

Jeugdwerk

Dit is een schilderij voltooid op 1 januari 1989, destijds was ik 18 jaar. Ik was erg beinvloed door Wittgenstein en Joop Moesman, vandaar dat het een soort picturale syntax in een surrealistische wereld is geworden. Het is eigendom van Olaf Veerman te Lissabon. De foto is door Olaf gemaakt. De titel is: "Kleine Rhytmische Allegretto". In die tijd bedacht ik nog serieuze titels voor schilderijen, en signeerde ik ze nog. Schildertechnisch is het een naief schilderij, maar het doet mij weer wegzwijmelen naar mijn jeugd, toen ik mij vol overgave en hoop op de schilderkunst wierp, in de overtuiging dat dat het sterkste medium was dat bestond. Er is veel veranderd in die tijd.

Werk in Uitvoering 2

Dit is een tweede foto van het werk wat ik nu aan het maken ben. Het naakt is in Alla Prima techniek, ofwel Nat in Nat geschilderd. Het masker is geschilderd in een techniek die Al Fresco heet, dat wil zeggen: detailleren in een natte onderlaag. Ik ben niet zo goed in Al Fresco schilderen, doe liever Alla Prima, maar voor dit detail was het een betere techniek. In een ander detail zal ik volgende week ook Glacis-techniek gaan gebruiken, met een imprimatura in alkydverf. (al het overige is olieverf)

Werk in Uitvoering

Ik ben bezig aan bovenstaand schilderij. Ik hoop het eind volgende week af te hebben. Het is op deze foto natuurlijk nog niet af, en het is ook niet zo blauw als op de foto. (alhoewel dat best grappig is) Als je op het plaatje klikt wordt het groter.

Christenunie

Een quote uit het partijprogramma van de Christenunie:

"Wanneer kunst echter moreel verlagend werkt door kwetsend taalgebruik of vormgeving, is overheidsondersteuning niet op haar plaats." en "Pornografisch of anderszins omstreden materiaal komt in ieder geval niet voor indirecte subsidiëring in aanmerking."

Afgezien van de vraag of rechtstreekse overheidssubsidiering van individuele producenten van beeldende kunst uberhaupt op haar plaats is, kan het niet zo zijn dat fundamentele Christenen gaan bepalen welke kunst in door overheden gesubsidieerde kunstzalen, musea, praathuizen, voetbalkantines, biennales en anderszins komt te hangen. Daarnaast zou ik wel eens in minder ondoorzichtig taalgebruik willen lezen wat de fundamentele Christen dan wel verstaat onder "moreel verlagend", "Kwetsend taalgebruik", "Pornografisch of anderszins omstreden materiaal". Vergeet niet dat Rembrandt, die notabene heiligen met vieze voeten en eelt op de zalige vingers afbeeldde, onder de Christenunie geen schijn van kans zou hebben. Dat had ons toch een miljardje of wat aan overheidseigendom en prestige in de wereld gescheeld.

Olaf, mijn man in Uruguay, heeft mij op bovenstaande quote uit het partijprogram van de Christenunie attent gemaakt. Waarvoor mijn dank.

Weer een hoop onzin van rare Amerikanen...

Rare Amerikanen verspreiden doorgaans een hoop onzin op het net. Hieronder probeert een paar conservatieve figuren een definitie van kunst te geven. Mijn commentaar heb ik erbij gezet, in schuingedrukte belettering.

No Communication: No Art --- Art, including music, represents the direct communication of human emotions, without the assistance of explanatory comments in the nature of writing or other artifacts. Similar to the awe we feel when we are face to face with the beauty of nature, we can be moved through a whole array of powerful emotions when we listen to a Beethoven symphony. On the other hand, paint poured at random on a clean canvas might, at best, communicate the chaos, avarice or contempt in the mind of such an "artist". How can emotions be communicated if we cannot even discern which side of the painting is up.
Beeldende kunst communiceert uiteraard, maar de gedachte dat de natuur communiceert is merkwaardig, omdat ze niet de geest of de intentie heeft te willen communiceren, en die vermeende communicatie vergelijken met die van de kunst is helemaal belachelijk. Beeldende kunst opereert in een intersubjectieve communicatie. Zelfs stellen, dat door beeldende kunst emoties worden gerepresenteerd gaat mij te ver, omdat ik denk dat de meeste beeldende kunst mentale concepten metaforiseert, en geen emoties.

No Craftsmanship: No Art --- Many schoolchildren exhibit more craftsmanship in "chalkboard art" than is seen in most "Modern Art". It requires years of training and long periods of time to produce any object of value. Worthless junk can be produced by anyone, overnight.
Ambachtelijkheid is geen noodzakelijke voorwaarde voor kwalitatief hoogwaardige kunst. In sommige gevallen is de overdaad aan ambachtelijk vertoon juist een manier om slecht kunstenaarschap te bedekken.

No Talent: No Art -- Only the spark of talent or genius can produce beauty and true art of lasting value. Just as rationality is the sine qua non for science, talent is the sine qua non for art. In the absence of this criterion, anybody could be trained to produce great Art. (Alas, since I am devoid of artistic talent, I will never be able to produce great works of art.)
Dit lijkt mij in tegespraak met het adagium 'no craftmanship - no art', omdat ambachtelijkheid wel te leren is, ook voor talentlozen.

No Maturity: No Art -- The lapse of time is the filter that separates the wheat from the chaff: -- As an old Wine mellows with age, true art is confirmed by the lapse of time: If it has survived the critique of more than one hundred years, it may qualify as "art". The absurdities of the Picassos of this world will be swept into the dustbin of history, while the works of Rembrandt will continue to delight future generations of man. -- The Louvre does not display modern art, neither does the National Art Gallery of London. Picasso's most famous work, the Guernica, cannot be found in the Prado. There are no Van Goghs in the Louvre. The National Gallery (London) does not display any works produced in the 20th century. Grandma Moses' paintings are hidden in the basement of the National Art Gallery in Washington.
Vergeet niet dat Rembrandt vanaf 1640 tot 1890 volkomen verguisd en vergeten is. In het tweede deel van zijn leven (1640-1669) werd zijn werk bestempeld als ouderwets en boertig. Een directeur van het Rijksmuseum Amsterdam heeft hem aan het einde van de 19e eeuw uit de vergetelheid getrokken. Bombastische uitspraken over "the Picassos of this world" en drogredeneringen over het aankoopbeleid van bekende musea zeggen helemaal niets over kwaliteit van beeldende kunst.


Bron: http://www.rationality.net/art.htm

Tolstoi zegt:

To say that a work of art is good, but incomprehensible to the majority of men, is the same as saying of some kind of food that it is very good but that most people can't eat it.

Leo Tolstoi, What Is Art? (1898)

Oud Werk

Dit is uit ongeveer 1995. Klik op het plaatje om te vergroten.

Ik in mijn atelier aan het schilderen

Gefotografeerd door Roy Spanjers. Gezien mijn ontspannen houding is het begrip 'action painting' vooralsnog niet aan mij besteed...

Abstracte details

Dit zijn drie detailfoto's van een abstracht schilderij dat ik samen met Hans Versteegh en Jeroen Krijnen heb geschilderd. Klik er op om ze te vergroten.

Spamtekst

compiled while school landing great there. Written friendly style someone whos learned ropes reading pursuing Stacey A. Farkas Career fantastic couldnt anywhere else searching Web. Jenny Trevino Campbell Thank changing careers helpful getting started. Maggie McNerney Canton finished lively Ive field months helpful. Vickie Trihy VT switching already herself gave insight Amy Chouinard Copyright Rights Reserved. Policy viewable platforms browser support more.MSUs editorThe external Features Archives Briefs Reprints Puzzles
roles fragility short alter persons entire moved deeply invested out. SMITH Karl mundane juvenile prosaic honest. doesnt stilted tiring shame.Is Seems somewhat believe. Whitney terrific people. natter weight. walks drummer. these drummers makes awesome Sound But stories least prose whats generic domestic doing. She SarvasI upset pairing dramatic flourish disavow earlier choice. glowing praise heaped upon quarters coupled flipflop certainly starts enough kind dense chewy enjoy.
Revenge Feature: Barrel bb Plans Agency SEOPR Targeted Recent Clients Contact MapPress Articles Jobs Editing function return true Have Lovers Dream love read book probably fab job imagine. shape reads. They decide which becoming published books then those Editors generally fall editors. appeals you. authors correct grammar spelling make character brown curly hair page still Their directly readers enjoyment book.
BluesAt JamesAt LastEtta JoyStevie Ray Vaughan Double ManThe BrothersA Sunday

Bovenstaande tekst is een excerpt uit een stuk dat ik kreeg in mijn mailbox. Het is een spamtekst, automatisch gegenereerd om spamfilters te omzeilen. Ik heb de tekst met interesse gelezen, en verzamel ze nu in een document. (ik heb al een pagina of 80)

Ik krijg daarbij twee achtereenvolgende gedachten:

De eerste gedachte die bij mij opkomt bij het zien/lezen van deze tekst is een institutionele, aan de hand van twee vragen:
1) Was deze tekst door een moderne dichter geschreven, zou ik hem dan anders lezen dan nu, wetende dat het een door de computer gegenereerde tekst is? (Ecriture Automatique)
2) Als ik als geinstitutionaliseerd kunstenaar deze tekst in mijn mailbox vind, hem vergroot en in een tentoonstellingsruimte hang, of publiceer in een dichtbundel, zou het dan een kunstwerk worden in plaats van een functionele tekst die niet bedoeld is om door mensen te worden gelezen? (Objet Trouve)

De tweede gedachte is, dat ik bij het lezen van de tekst een connotieve betekenis wil toevoegen. Iedereen die deze tekst op die manier leest zal een andere connotieve betekenis toekennen, omdat de tekst zich heel gemakkelijk een wil laat opleggen.

Baumgarten

Baumgarten realiseerde zich dat een verschil tussen schoonheid in objectieve weergave en schoonheid in subjectieve, belangrijk is voor het concept beeldende kunst. Schoonheid in objectieve weergave toont een object of complex van objecten in al haar details, en dat feit is de oorzaak van schoonheid.
“De cognitivistische drogrede is de stelling dat alles wat technisch wordt gereproduceerd, ieder shot in een film, ieder geluid voorzover het onbewerkt is, dan ook mooi is.” (Rob van Gerwen)
Van Gerwen stelt, dat dit een drogreden is, inzover zij kennis en haar waarneming verwart en daarmee het definitieprobleem verschuift.
“Wij denken echter dat een foto (of filmshot) mooi is vanwege de manier waarop, de stijl waarmee het toont wat het weergeeft en niet de volledigheid waarmee alle details worden getoond.” (Rob van Gerwen)
Allereerst is de vraag of dat niet hetzelfde is. Als een fotograaf een machine fotografeert in al haar details, zou volgens de drogreden de schoonheid liggen in het feit dat die details zichtbaar zijn. Zou de fotograaf een aantal ‘articiteiten’ aan zijn foto toevoegen, zoals gekleurde belichting of mist of zo, dan is de machine niet in al haar details meer te zien. Maar wel de mist, en de gekleurde belichting. Wordt die anders gekend dat de details van de machine?
Veeleer denk ik dat de ‘schoonheid’ van daartoe door mensen geproduceerde objecten (i.t.t. natuurlijke schoonheid) een derivaat is van de intentie van de fotograaf. De beschouwer wordt door de ‘stijl’ van de fotograaf in de intentie geleid. Stijl op zichzelf, dus zonder intentie, is in die zin kitsch.
Zo zou het kunnen dat ik in detail een foto naschilder. De foto is een stijlgeleider van een fotograaf in de intentionele kennis van een object, die door mij wordt gekopieerd. Daarmee wordt de stijl als intentiegeleider universeel, maar de intentie persoonlijk.

Toeristen

Hieronder het jongste werk. Het heet: toeristen. De foto is helaas niet zo goed.

Abstract

Abstract schilderij, gemaakt in atelier. Ik ontpop mij als een regelrechte Richter-epigoon.

Formalistische experimenten

Dit zijn enkele formalistische ontwerpen die ik dit weekend maakte in mijn atelier. Het gekke is, dat ik altijd een rothekel heb gehad aan een formalistische benadering van kunst. Maar nu, door het experimenteel samenvoegen van oude tekeningen en afdrukken, ontstaat er een 'significant form'.. Knippen en plakken, het schuiven van knipsels over elkaar tot een leuke compositie, ik kon het tot nu toe niet over mijn hart verkrijgen. Compositie om de compositie was voor mij altijd een circulaire drogreden.
Ik moet er nu toch aan geloven.

Zelfportret in atelier

Zelfportret in beter tijden, voor schilderij uit ongeveer 2000, en met hoofddeksel voor Oostduitse vrouwelijke militairen.

Talibanstrijders

Dit is een van de laatste schilderijen die ik maakte voor ik de moed geheel verloor. Het is onvoltooid, en het gebrek aan zelfvertrouwen en de twijfel aan het medium is duidelijk te zien aan de onzekere penseelstreek. In een wanhopige poging het medium 'schilderkunst' zuiver te maken had ik het al ontdaan van kleur.

Jan van Eyck: het Lam Gods

Dit is waarschijnlijk het mooiste kunstwerk dat ik ooit heb gezien.

Rob van Gerwen on Computer Art:

The ‘beginnings’ of our art practice need not have been instantaneous, they may have taken up a period of time, as indeed they have, involving a slow process reaching from 15th century secularisation of art (Giotto) through the 18th century rise of philosophical aesthetics (Batteux, and Baumgarten). Also, art may be finite. In fact, some theorists have argued that the times of art as art were over. Hegel, at the beginning of the 19th century, argued that both religion and, even more so, philosophy were better means for us to get to grips with reality. And Arthur Danto, more recently, argued that with Warhol’s Brillo Boxes art has become philosophy. These ‘endings’ depend on particular conceptions of art which are, rather debatable. But one might argue that with the advent of computer art (i.e. art without a creative human intention at its basis) our concept of art must be changed so profoundly as to become different altogether.
Rob van Gerwen

Giacomo answers:
Na de opkomst van de fotografie als autonoom en geengageerd medium ontstond de discussie of geschilderde kunst niet verouderd was. Dit bleek niet het geval. Misschien ontstaat na de opkomst van computerkunst als autonoom kunstzinnig medium eenzelfde discussie. Ik denk het echter niet, omdat, in tegenstelling tot fotografie en beeldende kunst, computerkunst als kunst zonder creatieve menselijke intentionaliteit, juist datgene wat in de traditionele creatieve media de existentiele drijfveer is, (intentionaliteit en betekenislading) moet missen. Dat betekent dat in niet-intentionele computerkunst slechts een esthetisch element aanwezig is. Ik denk dat ons concept van computerkunst zal veranderen, niet die van kunst, zodat zij naadloos onderdeel gaat worden van de traditionele beeldende kunst.
Giacomo di Lindini

Some answers for Brian Yoder at Art Renewal

It is a terrible "cage" they try to put around artists as they demand that nobody produce any art other than their kind, and all the while they proclaim that they have broken all barriers to creativity. Instead, they try to force us all into tiny pre-determined boxes where all we can do is choose between one brand of useless garbage and another.
Brian Yoder

Instead of having a sound discussion on art, refreshing, and prone of giving birth to new insights and ideas, the people at Art Renewal turn to the ‘argumentum ad hominem’ or mud-throwing and name-calling far too often, as Brian Yoder does here. Nobody in their right mind would demand that artist produce any art other than their kind, the only exception might be the chaps at Art Renewal themselves. Barriers to creativity have already been broken at the beginning of the 20th century. Barriers that were initially erected by the 19th century academic painters in their salons. The first cracks in the walls of the academy were the very institutes founded by the Impressionists: the Salon des Independents and, before that, the Salon des Refusees. After a few years these salons attracted far more visitors than the official salon of the academy.

Artists more than anyone ought to be thinking for themselves and using the best tools they can find to make the best art they can. Of course there are trends and fads, and not all of them are entirely bad either, but each artist (if he's worth his salt) should think for himself and make the best art he can, not be a member of some herd.
Brian Yoder

True. Is there anyone who thinks otherwise, exept for the people at the Art Renewal herd?

The deeper problem is that it (the modernist insistence on the abandonment of objectivity in art, GdL) has produced generations of "artists" who have no skills, no ideas, and can't make art. I wouldn't mind it so much if the result was excellent art that was only accessible to the most cultivated minds. Instead what we have is meaningless "art" that expresses nothing to anyone and only the pretentious few who know the latest trendy (and bogus) theories of "fashion" have any idea what is going on at all. The worst problem is that the lack of understanding of art has corrupted the ability of most artists and the institutions that train and support them to make or identify art at all, not that it has diminished their potential audiences.
Brian Yoder

I truly hope Yoder does not understand what he is saying when asserting that generations of artist have no skills, no ideas, and cannot make art. I hope these statements were made in a rage, or that Yoder is just plain stupid. I truly and wholeheartedly hope nobody ever gets infected by or even believes these hateful remarks against 20th century art and humanity. Acting in an way that few other people do is understandable and by all means tolerable, but verbally destroying others and their artistic judgements and beliefs should be prosecuted by law.
Furthermore, asserting that the early 20th century modernists insisted on the abandonment of objectivity in art is pure nonsense. In fact, if Yoder would have had the senses to actually read some of the articles by early modernists such as Bell or Fry, he would have understood that they were searching for objectivity.

Rechtvaardigheid

Een aantal weken geleden was mijn linkeroor verstopt. Waarschijnlijk niet goed schoongemaakt of te veel aangestampt met een wattenstaaf. Elke ochtend als ik uit bed kwam was het oor helemaal dicht, en dat is nogal lastig, vooral in het verkeer, en in conversaties met meerdere personen, omdat je geen driedimensionaal auditief gehoor meer hebt. 's Middags, zo rond drie uur ging het oor met een plop weer open, weliswaar kwam er niet veel geluid door, toch was ik in staat om veel beter te horen.
Als dat elke dag gebeurt, 's ochtends doof en ongeveer drie uur met een plop weer wat gehoor, dan ga je er aan wennen. Ik wachtte erop, rekende erop, keek naar de klok wanneer het weer drie uur was.
Ik ging rechten ontlenen. Ik vond dat het rechtvaardig was dat mijn oor om drie uur open ging.
De laatste dagen ging het oor niet meer open. Dat vond ik onrechtvaardig. Ik stelde, dat ik onrechtvaardig behandeld was.
Er zijn niet zoveel eigenschappen die mensen van dieren onderscheiden, maar drie kan ik er noemen: taalgebruik, een diepgewortelde traditie in beeldende kunst en andere kunsten, en gevoel voor rechtvaardigheid. Als de rechtvaardigheid op bovenbeschreven wijze in de menselijke cultuur is geslopen, als een 'recht hebben op verschijnselen', dan is een ethisch gevoel, of een morele grondhouding, niets verschillend van het verwachtingspatroon van dieren ten opzichte van gebeurtenissen en verschijnselen.
Blijft alleen de taal over, en de kunst.

Een Stukje Volkskrant

Royal Academy exposeert stuk hout
Van onze verslaggever

AMSTERDAM - De Engelse beeldhouwer David Hensel had er twee maanden aan gewerkt: een groot lachend hoofd van marmer, leunend op een kleine houten steun. Het hoofd was bedoeld als inzending voor de prestigieuze zomertentoonstelling van de Royal Academy of Arts, die jaarlijks in Londen wordt gehouden.

Toen de 61-jarige Hensel vorige week bij de voorbezichtiging van de tentoonstelling kwam kijken, bleek dat niet zijn marmeren hoofd – met de titel One day closer to paradise –, maar de houten ondersteuning was uitverkozen als zijn officiële inzending. Aan de houten steun had Hensel een dag gewerkt, en hij had het, aldus de kunstenaar tegen de BBC, ‘nooit als kunstwerk beschouwd’.
Het ging mis in de kelder van de Royal Academy. Medewerkers hadden het beeld en de ondersteuning afzonderlijk ter beoordeling aan de jury laten zien. Hensel had de twee delen niet aan elkaar vast kunnen maken, en ze daarom apart ingeleverd. De juryleden dachten dat Hensel twee kunstwerken ter beoordeling had ingestuurd. Ze kozen voor de houten steun, die zij het betere werk van de twee vond.
Kunstenaar Hensel is lid van de Royal British Society of Sculptors en geeft les in beeldhouwen aan de Universiteit van Chichester. De kwestie liet volgens hem niet alleen de smaak van de jury zien, maar ook hun onwetendheid.
Toch zag Hensel er ook een voordeel in. Hij kon er, zoals hij tegen de BBC zei, de grap van kon in zien, maar er zat volgens hem ook een ‘filosofisch aspect’ aan vast. ‘Ik heb mijn halve leven geprobeerd uit te vinden wat kunst is’, aldus Hensel. ‘Door deze kwestie heeft nu een grote groep mensen de kans daar over na te denken.’
De Royal Academy weet nog niet wat ze met de kunstwerken wil gaan doen. De steun staat nog opgesteld. Aan de curatoren van de tentoonstelling is inmiddels gevraagd wat er met het hoofd moet gebeuren: terug op de steun, of laten ophalen door de kunstgenaar Hensel.
Wel heeft de Academy in een verklaring laten weten dat het mogelijk is dat ‘kunstwerken anders worden geëxposeerd dan op de manier waarop de kunstenaar het bedoeld heeft.’