Weer opnieuw begonnen...

Aan dit schilderij ben ik vorige week begonnen. Er zitten wel drie mislukte pogingen voor andere schilderijen onder. Het moet toch een keer lukken, denk ik.

Klik voor een vergroting.

Promoveren

Onlangs kreeg ik een nieuwe kans om te promoveren. Er zijn twee manieren om te promoveren: door middel van a-priori onderzoek en door middel van a-posteriori onderzoek.

Het a-posteriori onderzoek gaat als volgt: je bedenkt een onderzoeksvraag en een hypothese, bijvoorbeeld: Een witte WC poept het fijnst. Daarna ga je 100.000 mensen langs met een witte WC en 100.000 mensen met een allesbehalve witte WC en dan ga je die mensen bevragen over hun toiletpret. Kom je er allereerst achter dat ‘fijn poepen’ te subjectief geformuleerd is, daarnaast levert het onderzoek op dat er geen significante correlatie is tussen drol-lol en toiletkleur, andere factoren zoals algemene darmfloratoestand, generieke geestelijke gezondheid en wellicht de aanwezigheid van een moppenboek in de voor het poepen geeigende ruimte, zijn misschien van groter invloed op de schijtjolijt. Maar dat is dan weer aan andere promovendi om te onderzoeken.

Je zou kunnen zeggen dat a-posteriori promovendi eerst een hypothese opstellen, waarna ze die proberen te onderbouwen door waarneming.

Ik ben, zoals uit bovenstaande duidelijk moge worden, een andere insteek gewillig, namelijk die van het a-priori onderzoek. Bij dit onderzoek denk ik na en schrijf ik mijn gedachten op. Het natrekken van die gedachten middels waarneming laat ik aan georganiseerder geesten over.

Oud Spul 2

Nog een voorbeeld van een oud werkje. Het is de helft van een tweeluik. De andere helft is netjes ingelijst en hangt bij mijn ouders. Het is maar een klein ding, 14 bij 18 cm.

Oud spul

Dit is een kop die ik in mijn jeugd heb geschilderd, ik moet toen ongeveer 17 of zo zijn geweest. Toendertijd woonde ik nog bij mijn ouders thuis en schilderde op mijn kamertje. ik had geloof in surrealisme en trachtte een wondere wereld in schilderijen te scheppen. Dit is daar een voorbeeld van. Dat geloof in surrealisme en wat dies meer zij ben ik nu volledig kwijt, maar het is wel leuk om de sentimenten van toen te laten herleven door dit soort werkstukjes van zolder te halen. Ik ga het van de spielatten afhalen en wellicht vernietigen, om plaats te kunnen maken voor nieuw werk.

Modern Love

"Knock knock"
"Who's there"
"Knock knock"
"Who's there"
"Knock knock"
"Who's there"
"Knock knock"
"Who's there"
"Knock knock"
"Who's there"
"Knock knock"
"Who's there"
"Knock knock"
"Who's there"
"Knock knock"
"Who's there"
"Knock knock"
"Who's there"
"Knock knock"
"Who's there"
"Steve Reich"

Rommelen

Soms zit je niet zo lekker in je vel en durf je niet aan de grote schilderijen te werken, bang om iets te verprutsen. Ik ga dan doorgaans achter een houtje zitten en een beetje rommelen met verf. Dit is een voorbeeld van wat er dan uit komt. Klik voor een vergroting.

Draperie

Dit is een aanzet voor een draperie als begin van een nieuw schilderij. Ik begin met de draperie omdat het de meeste kleurkracht heeft en dan kan ik de rest er aan aanpassen. Het schilderij is 120 bij 150 cm. Klik voor een vergroting.

Iets over mijn techniek

Mensen maken vaak de opmerking dat ik nogal een vreemde schildertechniek gebruik, zeker nu een en ander in onvoltooide vorm op deze weblog verschijnt. Vandaar wat uitleg: ik schilder in de zg. Giornatatechniek, afkomstig van 14e eeuwse fresco-schilders. Die schilders die lieten een assistent 's ochtends verse stucco opbrengen waarop ze dan die dag konden schilderen. De verse stucco blijft precies een dag nat, en als het droog is kun je er niet meer op schilderen (of eigenlijk wel, maar dan is het geen fresco maar een secco en heb je andere verf nodig) Schilders moesten dus zeer zorgvuldig bepalen wat ze in een dag (giornata) konden schilderen. De scheidingslijnen tussen de giornata kun je op fresco's duidelijk waarnemen.
Deze techniek is rond 1965 weer uit de koelkast gehaald door de Amerikaanse Fotorealisten, die een enkele schilderlaag wilden die geheel in elkaar geschilderd was, (dus geen verflagen in of tegen elkaar) om de fotografie zo veel mogelijk te benaderen. Nou voel ik mij geen fotorealist of zo, maar die enkellaags techniek heb ik wel geadopteerd.
Veel mensen verwarren de enkellaagstechniek, waarbij je de verf als naast elkaar liggende natte kleurvlakken in elkaar schildert, met de nat-in-nat techniek of Alla Prima-techniek, waarbij je verschillende natte lagen over elkaar heen zet en als het ware op het doek mengt. Maar dat onderscheid is dus bij deze uit de wereld geholpen.

Weer vernietigd

Dit werk heb ik ook vernietigd. Het is een opgeblazen versie van een klein werkje "toeristen" dat ik eerder maakte, maar het perspectief is niet zo krachtig als op de originele versie.

De Meester Zelf spreekt!

http://www.gerhard-richter.com/video/?vID=8&type=Q

Vernietigd

Dit schilderij heb ik vernietigd, dat wil zeggen weer opnieuw gewit. Het was een saai schilderij, te gekunsteld en te prutserig.

Rare kop

Dit portret heb ik vandaag maar eens geschilderd. Het is geschilderd op MDF en omdat ik dat een veel te zuigende ondergrond vind, heb ik de plaat geprepareerd met een mengsel van gesso en slotvernis. De onderschildering is in sneldrogende alkydverf.

Het is niet zo, dat dit schilderij nou direct op een tentoonstelling terecht gaat komen, daar is het te zwak voor, maar een schilder moet af en toe een geintje kunnen maken, eendachtig de uitspraak van Frank Zappa: "does humour belong in music?"

Representatie

Volgens velen is beeldende kunst een vorm van representatie, waarbij representatie omschreven kan worden als presentatie van iets dat niet aanwezig is. (niet waargenomen kan worden in de betreffende situatie) Het is dus zo dat je je bij een representatie realiseert dat je iets waarneemt dat niet datgene is dat je waarneemt. Iets doet zich voor als iets anders.
Dat betekent dat bij representatie de beschouwer emphatisch moet zijn, zodanig dat het bewustzijn dat hij naar iets kijkt, dat niet is waar hij naar kijkt, niet wordt ondergraven doordat hij zich dat realiseert. Hij moet zich als het ware laten beduvelen.

Dat is tegen alle redelijkheid. Waarom doen we het dan toch? We zetten ons bij het beschouwen van representaties in de emphatische versnelling omdat we nieuwsgierig zijn, wellicht? Omdat het anders niet ‘werkt’?

Onderdeel van het ambacht van kunstenaar zou moeten zijn dat hij objecten maakt die in wezen representaties zijn, in oppervlakkige zin wellicht van objecten en in diepere zin van concepten, waarbij het de beschouwer zo makkelijk mogelijk wordt gemaakt zich te laten beduvelen. Beschouwer moet dus zo min mogelijk kans krijgen zijn redelijkheid bot te vieren op het object. Daarvoor is ook van de beschouwer een in beginsel empatische grondhouding vereist. Ik denk dat kunstonderwijs in het lager en middelbaar onderwijs gebaseerd zou moeten zijn op die houding.

Aan het werk!

Hier ben ik, aan het werk in mijn atelier. Foto is gemaakt door Ton van de Boomgaard.

Nieuw Schilderij 2

Ik ben vandaag begonnen met dit nieuwe schilderij, een kleinere versie van een werk wat ik al eerder maakte met hetzelfde model, maar dan in een iets andere pose en wat andere oplossingen. De afmetingen zijn 80x100, dus handzaam en een baklijst is niet te duur.

Detail

Hier is een detail van het schilderij uit de vorige post, maar nog met een lichter gekleurde achtergrond. Klik er op voor een vergroting.

Dilemma's, dilemma's... (zucht)

Dit is het schilderij waar ik nu mee bezig ben, het is al de derde achtergrond die ik schilder. Na twee mislukte min of meer monochrome achtergronden nu maar een zonsondergangetje. (Cliche..)
Ik ben er nog niet tevreden over, dus wellicht ga ik het nog maar eens proberen.

Totalitaire kunst in Iran

In het kader van het omstreden bezoek van Ahmadinejad, president van Iran, aan de Verenigde Staten, hieronder de eisen waaraan kunst moet voldoen, althans volgens Hojjatolislam Abdolreza Khoshnevis. Hij is de 'Director General of Islamic Ideology Dissemination Organization of Fars Province'.

Allereerst zijn volgens Khoshnevis alle vormen van kunst uitingen van een religieus mensbeeld.

1. "It should discourage superstition and improve demands for reality"
2. "It should state historical realities"
3. "It should give priority to Karbala and Imam Khomeini"
4. "It should fight diversions"
5. "It should awake the sense of thoughtfulness in the audience"
6. "It should be well-founded and have no deficiencies"

Ik vraag mij af hoe Avantgarde Iraanse kunst er uit ziet.

(Bron: Tehran Times august 28, 2007)

Lekker schelden...

Het valt mij op dat nogal wat politieke cultuurbarbaren in hun dwaasheid menen te moeten melden dat wij in Nederland zuchten onder een Joods-Christelijke traditie. Dat dit volkomen onzin is behoeft geen betoog maar ik doe het toch: ons politiek systeem is bijna rechtstreeks afkomstig van dat van de klassieke Romeinen en Grieken. Trias Politica, scheiding van kerk en staat, de democratie (althans de aan chronische anorexia lijdende schijndemocratie die wij in Nederland hanteren) maar ook het recht zijn Romeinse en Griekse uitvindingen. Daarnaast is ons mensbeeld bepaald door geseculariseerd humanisme enerzijds en liberalisme en kapitalisme onder invloed van de industriele revolutie anderzijds.

Geen christendom.

Geen jodendom.

Iemand zei dat onze verzorgingsstaat te herleiden is naar de compassie voor de medemens zoals het Christendom die predikt, maar dat zou impliceren dat naast godsdienst, dus door geseculariseerde denkers, compassie niet zou kunnen bestaan. Die gedachte getuigt van een soort religieuze zelfoverschatting. De verzorgingsstaat is geseculariseerd door het te incorporeren in de belastingen, en die zijn niet religieus. Ik zou ongelijk hebben als we belasting zouden betalen aan de kerk, die dan de uitkeringen betaalt. Is echter niet het geval.

"Nou, nou, wat zit je weer te schelden. Kan dat niet wat minder? "

Had ik even zin in.

Sandro Botticello

Het werk van de 15e eeuwse Florentijnse schilder Sandro Botticelli heeft mij nooit zo kunnen behagen. De oorzaak daarvan zou kunnen liggen in het feit dat zijn ‘Geboorte van Venus’ en ‘Primavera’ (beide in het Uffizzi te Florence) zoveel zijn gekopieerd op brooddozen en onderbroeken dat de lol er een beetje af is. Daarnaast kwam zijn schilderstijl mij een beetje naief en cartoonachtig over. Maar nu ik een groot deel van zijn oeuvre heb gezien en niet alleen van reprodukties in boeken en op strandkleding ken, ben ik toch onder de indruk geraakt. Met name zijn onbekende werken, zoals de ‘Cestello Annunzacione’, maar vooral ‘La Callunia di Apelle’, dat zijn toch raadselachtig goede werken. Botticelli verstaat de kunst een scene heel dynamisch en met veel aktie weer te geven, maar toch een verstilling te bewerkstelligen door een grote lege ruimte boven de scene te laten. Dat spreekt mij aan. Ik ken geen andere schilder uit die periode die dat effect kan bereiken. Hierbij een plaatje van de ‘Apelles’.

Live from Pai, Thailand

Er zijn, meestal vrouwelijke, kunstenaars die gewoon mooie dingen willen maken, meestal een beetje priegelig, bescheiden, zonder mentale of intersubjectieve pretentie, maar wel met mooie kleurtjes of glimmende steentjes, en duidelijk met de hand en met geduld (met liefde)vervaardigd. Zijn de produkten van deze kunstenaars wel kunstwerken? Hier, in Pai, Thailand, bevinden zich een paar van die kunstenaressen, die hun vlijt in kleine winkeltjes aan de tourist willen brengen. Ze zijn zeer gevoelig voor de appreciatie van derden, en snel beledigd. Toen ik in een winkeltje meer aandacht had voor de Gecko's die over het plafond renden, dan voor de fraai uitgestalde kettingen en sieraden, was de betreffende kunstenares wellicht wat beledigd. (alhoewel ze het goed kon verbergen)
Misschien komt het, dat ik deze kunst iet begrijp of niet waardeer, doordat ik denk dat het streven naar schoonheid, of het maken van dingen die niets anders dan 'mooi' zijn, futiel is, aangezien je toch niets kunt maken dat mooier is dan de natuur zelf. Vandaar dat een hoop van deze kunstenaressen materialen uit de natuur verzamelen en in hun producten verwerken, als een soort prieelvogels.
Daarnaast heb ik hier gezien een aantal schilderijen die technisch vrijwel perfect zijn geschilderd, meestal kopieen van Dali's of van Goghs, maar ook vrij werk met een verbluffend realisme of zeer sterk uitgewerkt idealisme. Van de techniek hoef je het als schilder dus ook niet te hebben, maar dat wisten we al.

Bitumen

In de eerste helft van de negentiende eeuw was men zeer geinteresseerd in nieuwe synthetische alternatieven voor dure verfstoffen. Zo vond men een goedkoop alternatief voor Lapis Lazuli (aquamarijn) en een alternatief op basis van dierlijke grondstoffen voor de cadmiumpigmenten. (het zg. Azo-pigment) Ook de uitvinding van kant en klaar gewreven verf in loden zakjes (tubes) kwam in zwang, waardoor schilders spontaan buiten konden schilderen. (impressionisme had niet zonder die uitvinding kunnen bestaan) In die periode begon men ook met het destilleren van ruwe olie en een prdukt van dat proces is Asphalt, een soort bitumen. Men dacht een goedkope donkerbruin gevonden te hebben en ging dit rijkelijk in schilderijen gebruiken. Helaas kwam men er na een tiental jaren achter dat bitumen niet drogen en dus schollen op het schilderij veroorzaken. Hele generaties schilders zagen hun oeuvre verschollen. Dit is een voorbeeld van een bitumenschilderij uit de eerste helft van de 19e eeuw. Die kun je nu nog steeds voor weinig op veilingen aanschaffen. Mijn vader had dit werk aangeschaft en nu heb ik het gekregen.

Schilderkunst en Zwaartekracht

Het vallende schilderij. Beeldende kunst en zwaartekracht gaan niet samen. Foto gemaakt door Cecilia Tan, die toevallig net een camera op mij had gericht, in het atelier van Margo Lommers.

Schilderij is af!!

Dit werk is 80 x 100 cm. Ik heb geen idee voor een titel. Over twee maanden ga ik het vernissen en schaf ik een baklijst of zo aan. Dan is het klaar voor expositie.

Het is merkwaardig: ik heb altijd een hekel gehad aan paars en het vrijwel nooit gebruikt, maar nu staan er ineens een paar schilderijen op stapel waarin paars een prominente rol speelt en dit is de eerste van die serie. Paarse periode?

Klik op de foto voor een vergroting.

De Vier Koolmezen

Details van het schilderij. Ik had erg veel lol in het schilderen van dit viertal mezen. Het scheelde niet veel of ik had ze namen gegeven. De achtergrond moet natuurlijk nog geschilderd worden. De potloodstrepen behoren bij de ondertekening. Klik op de foto's voor een vergroting.

Weer een nieuw schilderij

Dit is een tamelijk groot werk. (125 bij 195 cm) Ik kreeg het helaas net niet voor de vakantie af. Dat was wel de bedoeling. Maar ik moet de achtergrond nog schilderen en misschien een kop er bij.

Vernietigd

Dit schilderij heb ik vernietigd, dat wil zeggen: ik heb het afgeschuurd en opnieuw gegrond, zodat ik er wat anders overheen kan schilderen. Ik vond de afbeelding niet interessant genoeg en kon het schilderij niet meer redden.

Arthur Danto deel 2

Maar hoe communiceer je dan emoties? Wordt de wereld niet ontzettend saai? Danto zegt: wanneer je vorm geeft vanuit een syntax, dus je zegt: ik wil dat de vormgeving zakelijk wordt, kun je beter de vormgeving weghalen en syntactisch neerzetten dat de site of het produkt zakelijk is. Hoeven mensen namelijk niet meer te gokken. Vormgeving wordt, in geval van syntactische intentie, alleen maar een rebus en niet adequaat. Doelgroepen bestaan niet, (je kunt niet elk individu binnen een doelgroep kenen en daarom is je ontwerp altijd een generalisatie van een fantoom van een doelgroep) dus de niet-syntactische communicatie vanuit een syntactische doelstelling is altijd onzuiver.

Arthur Danto en het Einde van de Kunst

Beeldende kunst en vormgeving in de zin van ornamentiek zijn volgens de intentionalisten die zich laten leiden door de culturele opeenvolging van Hegel, niet adequaat meer. Hegel stelde dat eerst de vormgeving en de kunst complexe thema’s in een maatschappij kunnen communiceren maar dat de ‘ruis’ daarbij erg groot is. Ontwikkelt de maatschappij zodanig dat de kunst en de vormgeving niet adequaat meer kunnen communiceren dan nemen metaforen hun plaats in (bijvoorbeeld religieuze maar ook rhetorische) maar daar wordt ook al snel een plafond bereikt. De filosofie is de derde op rij, en in staat om geweldig complexe concepten zuiver en zonder ruis te communiceren mits de maatschappij zodanig is ontwikkeld dat de mensen in die maatschappij de taal van de filosofie (logica) kunnen verstaan en er op kunnen reageren. Het einde van zowel kunst als vormgeving is volgens Danto gelegen op het punt dat Warhol de Brillo Boxen in een galerie zet. (1964) Dit is niet gespeend van Amerikaans chauvinisme. (waarom niet de Fountain van Duchamp?) Op het moment dat de enige vraag die je over een kunstwerk kunt stellen die is naar haar eigen identiteit (wat is het verschil tussen een brillo-box in de supermarkt en in de galerie? De zeep zit er nog in) dan kan de kunst zichzelf wegstrepen. Dit geldt ook voor vormgeving. Het is beter syntactisch te communiceren in plaats van met vormgeving want dat laatste levert veel te veel ruis op.

Nieuw Schilderij

Globalisme via Internet

Vanaf 1960 tot grofweg 2000 is het woord ‘globalisatie’ steeds belangrijker geworden. De stroom publicaties en artikelen over het onderwerp zijn sinds 1960 exponentieel gegroeid. Opgemerkt kan worden, dat de wijdverspreide economische, politieke en culturele veranderingen van de afgelopen decennia een rechtvaardiging voor deze gedachtenstroom is. Goed bekeken is de globalisering reeds langzaam aangevangen bij de ontdekking van het Nieuwe Land door Columbus in 1492. De recente belangstelling wordt eerder geinstigeerd door een stroomversnelling in die globalisatie door steeds geavanceerder wordende communciatiemiddelen en de daarbij behorende mogelijkheden van wat men een “Global Economy” noemt. Vanaf 1990 hebben theoretici bepaalde voorspellingen gedaan met betrekking tot de invloed van internet op de globalisering en de lokale cultuur. Veel anthropologen menen dat de toegankelijkheid van massamedia en internet voor grote bevolkingsgroepen overal op aarde een “Global Culture” teweeg kan brengen.
Wanneer mensen van verschillende culturen door middel van Internet, het bekijken van elkaars website, het spelen van online spellen, het aanschaffen van exotische spullen via internet, mail, chat, met elkaar worden geconfronteerd wordt er een globale dialoog in gang gezet, waarbij mensen elkaars culturele waarden in min of meer intensieve discussies met elkaar confronteren. Dat zou leiden tot een heroverweging van de waarden in de plaatselijke cultuur ten opzichte van de globale, waardoor de intensiteit van de plaatselijke cultuur afneemt. Dit heeft niet alleen betrekking op het afnemen van consumptiegoederen maar ook op de culturele instelling zelf.
Het is niet meer mogelijk de wereld te beschouwen als bestaande uit geografisch geordende en begrensde culturen die in vrede of oorlog naast elkaar leven. Men kan culturen niet meer in geografische ruimten definieren. Binnen culturen worden de pluriforme subculturen groter tot ze de heersende cultuur geheel verdringen. Met andere woorden: er ontstaat een soort culturele keuzevrijheid.

Men moet echter bedenken dat culturele globalisering een ongelijk proces is, waarbij sommige geografische gebieden door hogere welvaart of betere toegang tot communicatiemiddelen eerder een identiteit opleggen dan anderen. Zo is de virtuele geografie aan de hand van welvaart welhaast bepaald. Internet blijft een angelsaksische aangelegenheid, alhoewel websites uit het verre oosten (of in mindere mate het Europese vasteland) een onmiskenbare eigen identiteit bezitten, zowel wat vormgeving als content als navigatie betreft.
Sommige anthropologen na 2000 menen dat de stevige greep van Angelsaksische culturele groepen op het internet een nieuwe vorm van kolonialisme is. De pracht en praal van de Angelsaksische levenswijze met haar uitbundige welvaart en consumptief gedrag wordt als een propagandistisch pamflet over de wereld verspreid, ook naar werelddelen waar die welvaart vooralsnog onbereikbaar is. Daarnaast wordt geconstateerd dat internet als medium een globalistisch opinierende functie kan invullen. Wanneer culturele groepen geen toegang hebben tot internet, zoals in grote delen van Afrika, of oppositie willen bieden aan de dominante cultuur op Internet, ondervinden zij moeilijkheden.

Geconstateerd kan echter worden dat er wel degelijk intellectueel en cultureel tegenwicht wordt geboden aan de Hollywood consumptieve kapitalistische pro-Amerikaanse lay-out van Internet, niet in de laatste plaats door de Amerikaanse oppositie zelf.

Een groep antropologen zag na 2000 echter een tegengestelde ontwikkeling. Culturele groepen raakten gepolariseerd door de confrontatie met andere groepen, in tegenstelling tot wat men eerder dacht. De gedachte dat een global culture zich via internet zou verspreiden over de verste uithoeken van de wereld waar internet voor de massa consumeerbaar is, blijkt onjuist, ongeacht of die gedachte positief of negatief is.

Verleggen wij de aandacht van groepen naar individuen, dan kan worden opgemerkt dat creativiteit, bij gelijkheid van medium, een grote rol gaat spelen en speelt binnen internet. Het wordt een individu mogelijk gemaakt zichzelf te introduceren op internet zonder aanziens des persoons. Men kan participeren in forums, meningen geven, communiceren, een website bouwen, etc. Individuen of kleine groepen of gelijkgezinden kunnen dus ook de eigen geografische of mentale plaatselijke cultuur emanciperen, en zich afzetten tegen andere geografisch of mentaal bepaalde culturen. Daarmee blijkt de global culture een zeepbel.

De individuele verbeelding die daarvoor noodzakelijk is, wordt volgens sociaal theoretici bijna geheel gekoloniseerd door consumptief kapitalisme en de imaginaire sprookjesbeelden van Hollywood en Madison Avenue. Men wil virtueel migreren naar een utopie, die direct relateert aan de eigen microcosmos.
Een cultuur wordt volgens deze theoretici een levende subcultuur op internet wanneer er geld mee te verdienen valt, (“Bling” je mobiel) waarmee die subcultuur wordt geneutraliseerd en geinstitutionaliseerd.
Onderzoek wijst uit, dat het niet de global culture is, die via internet zijn positieve of negatieve weerklank over de wereld verspreidt, maar dat de geografisch lokale culturen zich polariseren en dat de taal van die polarisatie bij uitstek geschikt is voor reclamemakers om hun doelgroepen effectief te bereiken. De global culture wordt dus beinvloed door lokale culturen.
Wanneer een lokale cultuur geinstitutionaliseerd raakt door de global culture, is zij geneutraliseerd en is het aan de individuen binnen die cultuur om haar te voorzien van nieuwe creatieve identiteitstags, die weer door doelgroeponderzoekers worden opgepakt om de volgende reclamecampagne voor te bereiden. Zo lijkt de global culture meer op een oneindige cirkel van creatieve input vanuit lokale individuen en neutralisatie van die input door institutionalisering en commercialisering.
Dit is een korte versie van een artikel dat ik eerder schreef

Imagine Lacan

Wellicht dat men sommige uitspraken van de filosoof Lacan als volgt zou kunnen interpreteren: kinderen bezien de wereld als imaginair subject, maar bij de introduktie van taal wordt de wereld symbolisch gekend. Dit is mijn interpretatie, misschien niet de juiste.
Het symbolische kennen van de wereld is een proces waarbij de objecten metaforen zijn van hun taalkundige betekenis. Het is een proces omdat de taal dynamisch is. (en de objecten statisch?) Als het mogelijk zou zijn een object zodanig te presenteren dat het imaginair gekend zou kunnen worden, dan zou dat object een kunstwerk zijn. De vraag die daarbij gesteld wordt is die naar de eigenschappen van imaginair kennen. Ik kan mij zo voorstellen dat een objectbeschouwing in dat geval geen relatie heeft met de betekenis van het object of de ontstaansgeschiedenis of de relatie van de syntactische benoeming met andere taalkundige uitingen, zoals in een taalspel. Misschien is het niet nodig deze vraag te beantwoorden maar volstaat een kunstwerk dat geen taalkundge connotatie of associatie bevat.

Raaijmakers Spreekt!

http://web.v2.nl/~henkoosterling/raaijmakers.mp4
Deze man zegt zinnige dingen, alhoewel hij af en toe ook een beetje bazelt.

Nu de goede link!!!

Stand van de Kunst

Werk in uitvoering 6

Dit is nog een zorgenkindje, ik vraag mij af of ik het interessant genoeg kan maken. Zo niet, dan schilder ik er wel weer wat anders overheen...

Aan het werk

Handje aan het schilderen. Dat is best moeilijk maar volgens mij is het aardig gelukt.

Werk in uitvoering 5

We zijn weer een paar stapjes verder, hopenlijk kan ik het werk morgen afmaken, dan kan ik weer aan een volgende beginnen. Klik op het plaatje voor een vergroting.

Portret

Dit is een portret van mij door Ton van de Boomgaard. Ton schildert regelmatig in mijn atelier.

Kip

Nieuwste werk, beetje geintje tussendoor.

Werk in Uitvoering 4

Dit is de staat waarin het schilderij van http://blamkol.blogspot.com/2007/01/werk-in-uitvoering-3.html nu is... nog veel werk voor de boeg.

Wat maakt de Kunst tot Kunst?

Waarom is het maken van beeldende kunst een overweging waard? Is het alsof de wereld een boerka draagt en de kunstenaar de mogelijkheid aangrijpt haar te ontsluieren en haar bedwelmende schoonheid te aanschouwen, of is het slechts het ongemak en de vrij botsende ervaring die door kunstenaars geconcretiseerd wordt?
Kunst maken is moeilijk. Ambachtelijk is het problematisch, omdat het nooit wordt wat je in gedachten had, maar de werkelijke complicaties liggen in de mentale toestand die opgewekt of gefingeerd of gefantaseerd moet worden om tot kunst van een aanvaardbaar niveau te komen.

Kunstenaars hebben in het verleden geestverruimende middelen gebruikt.

Kunstenaars hebben in het verleden zichzelf verminkt.

De opmerking dat kunstenaars slechts goed werkende metaforen voor hun concepten of hun wereldbeschouwing bedenken en die in objecten omzetten lijkt mij nog naiever dan de opmerking dat kunstenaars schoonheid nastreven.
De opmerking dat kunst een concept communiceert is wellicht naiever dan de opmerking dat kunstvoorwerpen doelloos zijn.
De opmerking dat een van de verschillen tussen mensen en dieren is, dat mensen kunst maken, is zowel biologisch als kunsttheoretisch als epistemologisch bewijsbaar onjuist.

Werk in Uitvoering 3

...en hier ben ik nu mee bezig. Het is uiteraard nog lang niet klaar. Een groot schilderij, bijna twee meter hoog. Klik er op om het te vergroten. De foto is gemaakt door Ton van de Boomgaard.

Jeugdwerk

Dit is een schilderij voltooid op 1 januari 1989, destijds was ik 18 jaar. Ik was erg beinvloed door Wittgenstein en Joop Moesman, vandaar dat het een soort picturale syntax in een surrealistische wereld is geworden. Het is eigendom van Olaf Veerman te Lissabon. De foto is door Olaf gemaakt. De titel is: "Kleine Rhytmische Allegretto". In die tijd bedacht ik nog serieuze titels voor schilderijen, en signeerde ik ze nog. Schildertechnisch is het een naief schilderij, maar het doet mij weer wegzwijmelen naar mijn jeugd, toen ik mij vol overgave en hoop op de schilderkunst wierp, in de overtuiging dat dat het sterkste medium was dat bestond. Er is veel veranderd in die tijd.

Werk in Uitvoering 2

Dit is een tweede foto van het werk wat ik nu aan het maken ben. Het naakt is in Alla Prima techniek, ofwel Nat in Nat geschilderd. Het masker is geschilderd in een techniek die Al Fresco heet, dat wil zeggen: detailleren in een natte onderlaag. Ik ben niet zo goed in Al Fresco schilderen, doe liever Alla Prima, maar voor dit detail was het een betere techniek. In een ander detail zal ik volgende week ook Glacis-techniek gaan gebruiken, met een imprimatura in alkydverf. (al het overige is olieverf)

Werk in Uitvoering

Ik ben bezig aan bovenstaand schilderij. Ik hoop het eind volgende week af te hebben. Het is op deze foto natuurlijk nog niet af, en het is ook niet zo blauw als op de foto. (alhoewel dat best grappig is) Als je op het plaatje klikt wordt het groter.

Christenunie

Een quote uit het partijprogramma van de Christenunie:

"Wanneer kunst echter moreel verlagend werkt door kwetsend taalgebruik of vormgeving, is overheidsondersteuning niet op haar plaats." en "Pornografisch of anderszins omstreden materiaal komt in ieder geval niet voor indirecte subsidiëring in aanmerking."

Afgezien van de vraag of rechtstreekse overheidssubsidiering van individuele producenten van beeldende kunst uberhaupt op haar plaats is, kan het niet zo zijn dat fundamentele Christenen gaan bepalen welke kunst in door overheden gesubsidieerde kunstzalen, musea, praathuizen, voetbalkantines, biennales en anderszins komt te hangen. Daarnaast zou ik wel eens in minder ondoorzichtig taalgebruik willen lezen wat de fundamentele Christen dan wel verstaat onder "moreel verlagend", "Kwetsend taalgebruik", "Pornografisch of anderszins omstreden materiaal". Vergeet niet dat Rembrandt, die notabene heiligen met vieze voeten en eelt op de zalige vingers afbeeldde, onder de Christenunie geen schijn van kans zou hebben. Dat had ons toch een miljardje of wat aan overheidseigendom en prestige in de wereld gescheeld.

Olaf, mijn man in Uruguay, heeft mij op bovenstaande quote uit het partijprogram van de Christenunie attent gemaakt. Waarvoor mijn dank.

Weer een hoop onzin van rare Amerikanen...

Rare Amerikanen verspreiden doorgaans een hoop onzin op het net. Hieronder probeert een paar conservatieve figuren een definitie van kunst te geven. Mijn commentaar heb ik erbij gezet, in schuingedrukte belettering.

No Communication: No Art --- Art, including music, represents the direct communication of human emotions, without the assistance of explanatory comments in the nature of writing or other artifacts. Similar to the awe we feel when we are face to face with the beauty of nature, we can be moved through a whole array of powerful emotions when we listen to a Beethoven symphony. On the other hand, paint poured at random on a clean canvas might, at best, communicate the chaos, avarice or contempt in the mind of such an "artist". How can emotions be communicated if we cannot even discern which side of the painting is up.
Beeldende kunst communiceert uiteraard, maar de gedachte dat de natuur communiceert is merkwaardig, omdat ze niet de geest of de intentie heeft te willen communiceren, en die vermeende communicatie vergelijken met die van de kunst is helemaal belachelijk. Beeldende kunst opereert in een intersubjectieve communicatie. Zelfs stellen, dat door beeldende kunst emoties worden gerepresenteerd gaat mij te ver, omdat ik denk dat de meeste beeldende kunst mentale concepten metaforiseert, en geen emoties.

No Craftsmanship: No Art --- Many schoolchildren exhibit more craftsmanship in "chalkboard art" than is seen in most "Modern Art". It requires years of training and long periods of time to produce any object of value. Worthless junk can be produced by anyone, overnight.
Ambachtelijkheid is geen noodzakelijke voorwaarde voor kwalitatief hoogwaardige kunst. In sommige gevallen is de overdaad aan ambachtelijk vertoon juist een manier om slecht kunstenaarschap te bedekken.

No Talent: No Art -- Only the spark of talent or genius can produce beauty and true art of lasting value. Just as rationality is the sine qua non for science, talent is the sine qua non for art. In the absence of this criterion, anybody could be trained to produce great Art. (Alas, since I am devoid of artistic talent, I will never be able to produce great works of art.)
Dit lijkt mij in tegespraak met het adagium 'no craftmanship - no art', omdat ambachtelijkheid wel te leren is, ook voor talentlozen.

No Maturity: No Art -- The lapse of time is the filter that separates the wheat from the chaff: -- As an old Wine mellows with age, true art is confirmed by the lapse of time: If it has survived the critique of more than one hundred years, it may qualify as "art". The absurdities of the Picassos of this world will be swept into the dustbin of history, while the works of Rembrandt will continue to delight future generations of man. -- The Louvre does not display modern art, neither does the National Art Gallery of London. Picasso's most famous work, the Guernica, cannot be found in the Prado. There are no Van Goghs in the Louvre. The National Gallery (London) does not display any works produced in the 20th century. Grandma Moses' paintings are hidden in the basement of the National Art Gallery in Washington.
Vergeet niet dat Rembrandt vanaf 1640 tot 1890 volkomen verguisd en vergeten is. In het tweede deel van zijn leven (1640-1669) werd zijn werk bestempeld als ouderwets en boertig. Een directeur van het Rijksmuseum Amsterdam heeft hem aan het einde van de 19e eeuw uit de vergetelheid getrokken. Bombastische uitspraken over "the Picassos of this world" en drogredeneringen over het aankoopbeleid van bekende musea zeggen helemaal niets over kwaliteit van beeldende kunst.


Bron: http://www.rationality.net/art.htm

Tolstoi zegt:

To say that a work of art is good, but incomprehensible to the majority of men, is the same as saying of some kind of food that it is very good but that most people can't eat it.

Leo Tolstoi, What Is Art? (1898)

Oud Werk

Dit is uit ongeveer 1995. Klik op het plaatje om te vergroten.

Ik in mijn atelier aan het schilderen

Gefotografeerd door Roy Spanjers. Gezien mijn ontspannen houding is het begrip 'action painting' vooralsnog niet aan mij besteed...